Διοικητικά Καθήκοντα και Ηγεσία..

Το να κατέχει κάποιος μια θέση Διοικητικού Υπαλλήλου, στην Ελλάδα εκλαμβάνεται απλώς ως κάποιος που κάνει δουλειά γραφείου, αφού οι διοικητικές θέσεις σε εταιρείες, συνήθως είναι μέσα στα γραφεία και σπανίως έξω στο «πεδίο».. Δυστυχώς όμως αποτυγχάνουν κάποιοι να αντιληφθούν, οτι μαζί με τη «θέση» και τον μισθό, ακολουθούν και οι ευθύνες. Οι ευθύνες συνδέονται στενά με το κάτα πόσο μπορεί κάποιος να πάρει ορθές σημαντικές αποφάσεις, και να συμπεριφερθεί όπως πρέπει σε κάθε περίπτωση, είτε αυτή η περίπτωση έχει να κάνει με πελάτη, είτε με υπάλληλο.

Όσον αφορά τους πελάτες, υπάρχουν οι σοβαρές εταιρείες οι οποίες θα αναλύσουν μια κατάσταση στον πελάτη, θα του εξηγήσουν τί είναι εφικτό να γίνει βάσει νόμου, και τί όχι, και συνήθως αυτά θα πρέπει να γίνουν πρίν γίνει επίσημη ανάληψη του «έργου». Σημαντικό είναι να διατηρούνται οι πελάτες μιας εταιρείας, και να αυξάνεται η πελατειακή βάση επίσης, αλλά πιο σημαντική και σε αυτό το θέμα, είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Σωστοί πελάτες είναι εκείνοι που μάς καταλαβαίνουν, δέ μας δημιουργούν προβλήματα στη δουλειά μας (που είναι προς όφελός τους), και φυσικά μας πληρώνουν στην ώρα τους. Ένας σωστός Διοικητικός Υπάλληλος το αναγνωρίζει αυτό.

Όσον αφορά τους υπαλλήλους, δυστυχώς τα πράγματα αλλάζουν. Κατα το κοινώς λεγόμενο, «πάει περίπατο» και ο σεβασμός και η επικοινωνία, ευτυχώς όχι πάντα αφού υπάρχουν και εξαιρέσεις καλών εταιρειών. Ο Διοικητικός Υπάλληλος, όταν ακούει οτι απο κάτω του οργανικά, έχει μια ομάδα ατόμων, δυστυχώς μπορεί να σκέφτεται τη λέξη Εξουσία και όχι τη λέξη Ηγεσία. Το να παραχωρεί κάποιος αρμοδιότητες σε κάποιον, είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί είτε να είναι καλός και Ηγετικός χαρακτήρας, οπότε θα πάρει μια ομάδα ανθρώπων, θα τους συμβουλέψει και θα τους εκπαιδεύσει, και μετά θα τους αναθέσει καθήκοντα, αλλα θα είναι διαρκώς σε επαφή μαζί τους. Είτε όμως, μπορεί να είναι Εξουσιαστικός χαρακτήρας, οπότε τότε δέν θα συμβουλέψει κανέναν απο την ομάδα, θα αναθέσει κατευθείαν διαταγές και οδηγίες, θα βάλει σε όλους τις φωνές και θα «καμαρώνει», οτι διοικεί με σιδηρά πειθαρχία την ομάδα του. Ολα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί κάποιο λάθος, θα δυσαρεστηθεί ο πελάτης και τότε θα αρχίσουν τα προβλήματα. Το κεφάλαιο “Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού” δηλαδή των υπαλλήλων μιας εταιρείας, είναι Επιστήμη. Το οτι κάποιος εργάζεται για μια εταιρεία, δε σημαίνει οτι είναι και περιουσιακό της στοιχείο. Είναι ένας άνθρωπος, με την αξιοπρέπεια του, την υπόληψή του και τις γνώσεις του, και πρέπει να του συμπεριφερθεί η εταιρεία ανάλογα. Στον Υπάλληλο πρέπει να συμπεριφερόμαστε καλύτερα απο τον Πελάτη. Εκείνον που σου κάνει τη δουλειά, τον προσέχεις.

Έχοντας γράψει τα παραπάνω, τα οποία λίγο ως πολύ έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν, ήρθε η ώρα να κάνω μια αναφορά σε ένα παράδειγμα εσφαλμένης Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού, στο οποίο βρισκόμουν μπροστά. Πρίν απο καιρό λοιπόν, είχα επισκεφτεί την εταιρεία με την οποία συνεργαζόμουν τότε, μια Πολυεθνική, με σκοπό να λήξω τη συνεργασία μου μαζί τους. Θεωρούσα οτι εγώ δούλευα για τα συμφέροντά τους, αλλά εκείνοι δέν ενδιαφέρονταν καθόλου για τα δικά μου. Σε μια σωστή σχέση συνεργασίας, δέν υπάρχει το “ΕΓΩ”, υπάρχει το “ΕΜΕΙΣ” για να συνεργαζόμαστε σωστά και να είμαστε ευχαριστημένοι. Ήταν η 3η φορά που πήγαινα στα γραφεία τους στην Αθήνα, σε μια συνεργασία 7 μηνών. Μπαίνω λοιπόν μέσα, και ενημερώνω την υπάλληλο στην υποδοχή για τον λόγο της επίσκεψής μου.. “Μπά, φεύγεις?” μου είπε, της είπα “Ναι, όλες οι ανωμαλίες έχουν και τα όρια τους…!”. Ανεβαίνω λοιπόν στον 2ο όροφο που ήταν το Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού, το αρχηγείο των εκμεταλλευτών εν προκειμένω, και λέω οτι πήγα για να υποβάλλω παραίτηση. Αν και είχα ενημερώσει απο την προηγούμενη μέρα, έπρεπε να πάω και να περιμένω εκεί σχεδόν μια ώρα, ώστε να φτιαχτούν οι απαραίτητες αιτήσεις οικειοθελούς αποχωρήσεως και τα ανάλογα έγγραφα επίσης απο το οικονομικό τμήμα. Άχρηστοι άνθρωποι.

Περιμένοντας λοιπόν έξω στο σαλόνι, ακούω ένα περιστατικό. Μία υπάλληλος απο έργο της εταιρείας σε κάποιο νησί, είχε πάρει τηλέφωνο στα κεντρικά της εταιρείας, να ενημερώσει τον Υπεύθυνο Διοικητικό Υπάλληλο, για ένα πρόβλημα που είχε προκύψει ανάμεσα σε μέλη της ομάδας εργασίας εκεί, και που επηρέαζε και τους πελάτες. Τί πιο λογικό απο το να αναφέρει το πρόβλημα στον ανώτερο της, ώστε να έχει γνώση? Το πόσο την έβρισε ο Υπεύθυνος απο τα κεντρικά δέν λέγεται. Το πόσο χυδαία της μίλησε δέν λέγεται επίσης. “Βρε μαλακισμένη αει στο διάολο τί μας παίρνεις τηλέφωνο να μας πρήξεις τα αρχίδια? Αν έχετε πρόβλημα λύστε το και μήν ξαναπάρεις τηλέφωνο γαμ* την Παναγία σου! Δέν με νοιάζει ας χάσουμε και τον πελάτη!”. Αυτός ο Υπεύθυνος προφανώς ήταν μπροστά ως παιδί, όταν ο πατέρας του μιλούσε στη μάνα του με τέτοιο τρόπο, και μάλλον θεωρούσε οτι το να μιλάει έτσι σε γυναίκα είναι σωστό. Αυτός ο άνθρωπος προφανώς δέν είχε ιδέα πώς να διοικήσει σωστά, δηλαδή να ηγηθεί μιας ομάδας ανθρώπων και όχι να την εξουσιάσει, με τη φωνή του, τις βρισιές του, και με το να βλαστημάει τα Θεία που μέχρι και πρίν απο 3 χρόνια περίπου, ήταν κακούργημα (έχω ακούσει πως η προηγούμενη κυβέρνηση το άλλαξε αυτό..). Προφανώς απο τη στιγμή που αναλαμβάνει κάποιος μια ηγετική θέση, πρέπει να ξέρει οτι το τηλέφωνο θα το έχει απο κοντά, και φυσικά πρέπει να είναι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ τύπος. Οι φωνές και οι φασαρίες δέν περνούν για πολύ καιρό. Όταν κατέχεις ηγετική θέση, λογοδοτείς για τα λάθη που συμβαίνουν. Αν οι υπάλληλοι σου κάνουν κάποιο λάθος, τότε εσύ θα κληθείς σε απολογία απο τον Πελάτη και τον ανώτερό σου, και εσύ θα είσαι Υπεύθυνος, διότι δέν κατάφερες να εκπαιδεύσεις την ομάδα σου, και να τη συμβουλέψεις. Δέν ήσουν εκεί, όταν η ομάδα σου σε χρειάστηκε, δέν κάνεις για τη θέση.

Ας δούμε λοιπόν, ποιος είναι ο σωστός τρόπος Διοίκησης Ανθρώπων.. Ποτέ δέν περιμένεις οι άνθρωποί σου, να σου χτυπήσουν την πόρτα και να έρθουν σε εσένα, πηγαίνεις εσύ σε αυτούς! Όταν ένας υπάλληλος σηκώσει το τηλέφωνο, ή πάει στα γραφεία της εταιρείας, για να αναφέρει μια κατάσταση, είναι πια αργά, αφού το πρόβλημα έχει δημιουργηθεί ήδη και έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος για να διορθωθεί. Τί κάνει λοιπόν ο σωστός Ηγέτης? Επικοινωνεί με τους ανθρώπους του (την ομάδα του), διαθέτει απο τον χρόνο του, για την ομάδα του. Ας υποθέσουμε οτι κάποιος ελέγχει 10 άτομα σε διαφορετικά σημεία της χώρας, τα κεντρικά της εταιρείας είναι στην Αθήνα, και 4 απο τα 10 άτομα, είναι επίσης στην Αττική. Ο Ηγέτης εδώ, θα πρέπει να μιλήσει με όλους απο 15-20 λεπτά κάθε μήνα, και όχι μόνο για θέματα της δουλειάς. Η δουλειά είναι ένα κομμάτι της ζωής μας, όχι όλη μας η ζωή. Ο Ηγέτης ως πιο έμπειρος και Σύμβουλος, πρέπει να θελήσει να μάθει, τί είναι αυτό που μπορεί να απασχολεί τον κάθε υπάλληλό του, και να προσπαθήσουν μαζί να βρούν λύσεις, πρίν το προσωπικό πρόβλημα αποκτήσει και επαγγελματικές προεκτάσεις. Τα 4 άτομα απο την Αττική, μπορεί είτε να ζητήσει να τα δεί σε ένα ρεπό τους, είτε να πάρει το αυτοκίνητο της εταιρείας, και να τα επισκεφθεί στη δουλειά τους, ώστε να δεί και ο ίδιος ποιές ιδιαιτερότητες έχει ένα συγκεκριμένο “έργο”. Τα υπόλοιπα 6 άτομα απο την υπόλοιπη Ελλάδα, μπορεί απλά να “ζητήσει”, να έχει μια επικοινωνία μαζί τους με βιντεοκλήση. Δέ νοείται τη σημερινή εποχή, έφηβοι να χρησιμοποιούν εφαρμογές όπως Viber – Messager – Skype για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, και όχι εταιρείες με τους υπαλλήλους τους!

Παλιότερα, όταν εργαζόμουν σε μια εταιρεία courier, τα κεντρικά ήταν στην Αθήνα, το “έργο” ήταν 1 ώρα έξω απο την Αθήνα και έτρεχε επι 3 χρόνια, εγώ πήγα στον 3ο χρόνο και ήμουν ο μόνος, που είχε γνωριστεί απο κοντά με τον Υπεύθυνο απο τα Κεντρικά, όταν τον Δεκέμβρη έπρεπε να πάω να δουλέψω για ένα απόγευμα στην Αθήνα (στα Κεντρικά). Ο Υπεύθυνος του “έργου” δέν είχε γνωρίσει κανέναν απο τα άτομα που πέρασαν απο αυτή την ομάδα εργασίας, αυτά τα χρόνια. Δέν ήξερε απο κοντά, ούτε τον Team Leader μας, με τον οποίο όμως επικοινωνούσε κάθε ημέρα με το κινητό τηλέφωνο. Δέν είχε έρθει μια φορά για να δεί απο κοντά το μέρος στο οποίο δουλεύουμε, τον τρόπο που δουλεύαμε, τις ελλείψεις που υπήρχαν και φυσικά τις συνθήκες εργασίας μας. Παντελής αδιαφορία. To απομακρυσμένο Management είναι γεγονός και μπορεί να είναι παραγωγικό, αν είναι οργανωμένο σωστά και φυσικά εάν στελεχώνεται απο τα κατάλληλα άτομα, για τις θέσεις Υπευθύνων.

Ευχαριστώ Πολύ για τον Χρόνο σας

Christos

Security & HR Development Consultant

BSc (Honors) – A.B.L.E – MBA

Λίγες Σκέψεις για το «Bullying»…

Θυμάμαι, οτι 25 χρόνια πριν, όταν ακόμη δέν είχαμε βαπτίσει το φαινόμενο ως «bullying» – σχολικό εκφοβισμό, αλλά υπήρχε, το αντιμετωπίζαμε ως παιδιά με την αυτοάμυνα. Όταν ο άλλος μαθητής, ήταν αλήτης, δεν είχε πάρει αρχές απο το σπίτι του, και επειδή έκανε γυμναστήριο και kickboxing, μας απειλούσε, δέν ήταν εκεί ούτε οι γονείς μας, ούτε ο δάσκαλος, ούτε ο διευθυντής του σχολείου. Ήμασταν εμείς και εκείνος που μας απειλούσε, έξω στο διάλειμμα, μέσα στις τουαλέτες, στο γήπεδο..

Υπήρχαν λοιπόν δύο λύσεις:

1) Καθόσουν και έτρωγες το ξύλο, και απο εκεί και πέρα ήξερες, οτι κάθε μέρα ξύλο θα τρως, διότι απέδειξες οτι είσαι αδύναμος.

2) Ανταπέδιδες και κέρδιζες ή έχανες. Μπορεί να έχανες μια μάχη, μπορεί ο άλλος να ήταν δυνατότερος, αλλά είχες αποδείξει οτι δέν υπολόγιζες τίποτα. Ούτε τη δύναμή του, ουτε την ηλικία του. Είχες δείξει οτι δέν ήσουν εύκολη λεία.

Στα παιδικά μου χρόνια, έχω φάει ξύλο κυρίως απο Αλβανούς μαθητές, και έχω ρίξει επίσης, χωρίς να είμαι εγώ εκείνος που ξεκινούσε τους καβγάδες. Μακάρι να μήν χρειαζόταν να φτάνουμε σε τέτοιες συμπεριφορές, διαφορετικά όμως δέν γινόταν. Ήταν επικίνδυνο? Καί βέβαια, δέν ήξερα πότε θα μου τραβήξει μαχαίρι ο άλλος, δέν ήξερα αν θα μου κάνει επίθεση μόνος του, ή με φίλους του. Το δημόσιο σχολείο της δεκαετίας 90, ήταν για γερά νεύρα, και μας προετοίμαζε για την ζωή.

Το χειρότερο σενάριο, ήταν όταν το 15μελές συμβούλιο των μαθητών, αποφάσιζε να κάνει κατάληψη. Φυσικά οι καθηγητές πάντα υποστήριζαν, αφού και εκείνοι, θα έχαναν το μάθημα και θα είχαν τις μέρες τους ελεύθερες. Μέσα σε καταλήψεις λοιπόν, κορίτσια γκαστρώνονταν, αλλοι έκαναν χρήση ναρκωτικών, κάποιοι έφερναν τα όπλα των γονιών τους απο το σπίτι, και φυσικά γίνονταν καταστροφές σε εργαστήρια και αίθουσες.

Τελειώνοντας, να πω οτι, οι δάσκαλοι και διευθυντές, είναι υπάλληλοι, και όταν θα λήξει η βάρδια τους, απλά θα φύγουν. Δέν θα μείνουν να προστατέψουν ένα αδύναμο παιδί, απο τα πιο δυνατά που θέλουν να κάνουν τους μάγκες. Το παιδί θα είναι μόνο του, μέχρι να ερθουν οι γονείς του. Είναι απαραίτητο για τα παιδιά και τους ενηλίκους, να μάθουν μια πολεμική τέχνη. Οταν αποτύχεις να λογικεύσεις κάποιον, τότε πρέπει να επιβιώσεις. Η εμπειρία μου λέει οτι κλειδώματα σε καρπούς-αγκώνες-ώμους και σημεία πίεσης (κυρίως στους τραπέζιους μύες), βοηθούν αρκετά. Δέν θα προξενήσουν μεγάλη βλάβη σε κάποιον, αλλα θα τον πονέσουν αρκετά, ώστε να «μαζευτεί».

Συναδελφικότητα και η Αξία των Υπαλλήλων

Τα χρόνια που εργάζομαι γενικότερα, έτυχε να έχω πολλούς συνεργάτες, αλλα υπερβολικά ελάχιστους Συναδέλφους. Αυτή η λέξη είναι ιερή και δέν πρέπει να αποδίδεται στον καθένα, ακόμη και αν εκείνος εργάζεται στην ίδια εταιρεία και με τα ίδια καθήκοντα με εμάς.

Ποιος ΔΕΝ είναι Συνάδελφος:

1) Δέν είναι εκείνος που καλύπτει τις αδυναμίες σου. Ο Συνάδελφος σε βοηθά να τις διορθώσεις και να γίνεις καλύτερος.

2) Δέν είναι εκείνος που μονίμως κλαίγεται στον προ’ι’στάμενο, για να τύχει καλύτερης μεταχείρισης.

3) Δέν είναι εκείνος που έχει μονίμως ρεπό τα ΣΚ, αλλά εργάζεται σε θέσεις εργασίας που είναι 24/7.

4) Δέν είναι εκείνος που παίρνει μόνο απογευματινές και βραδυνές βάρδιες λόγω της γενικότερης χαλαρότητας, και ποτέ πρωινές, λόγω του αυξημένου φόρτου.

5) Δέν είναι εκείνος που σε σχολιάζει πίσω απο την πλάτη σου σε Συναδέλφους και Συνεργάτες, γιατί δέν έχει το θάρρος να σου μιλήσει με ευθύτητα.

6) Δέν είναι εκείνος, που σε αφήνει εκτεθειμένο με κάθε τρόπο.

Με μια εταιρεία και με τα Διοικητικά Στελέχη της τελικώς, τί μπορεί να είμαστε? Συνάδελφοι ή Συνεργάτες? Θεωρώ οτι δέν είμαστε τίποτε απο τα 2, αφού αν η εταιρεία είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν υπάλληλο και σε έναν πελάτη, εννοείται πως θα επέλεγε τον πελάτη, και όχι τον υπάλληλο, αφού στην κοντόθωρη λογική κάποιων, ο υπάλληλος είναι αναλώσιμος, και υπάρχουν τόσοι άλλοι αντικαταστάτες εκεί έξω. Στην πραγματικότητα όμως ο υπάλληλος έχει τη δύναμη, είτε να κρατήσει τους πελάτες και να αυξήσει την «πιστή πελατειακή βάση» της εταιρείας, είτε να διώξει τους πελάτες. Μήπως λοιπόν κάποιες εταιρείες πρέπει να αρχίσουν να ενδιαφέρονται ουσιαστικά για τους υπαλλήλους τους, περισσότερο απο ότι για τους πελάτες τους? Ευτυχώς βέβαια και στη χώρα μας, υπάρχουν κάποια φωτεινά παραδείγματα εταιρειών, που ενδιαφέρονται ουσιαστικά και όχι μόνο στα λόγια, για το προσωπικό τους. Αυτές οι εταιρείες είναι εκείνες που διαρκώς θα αναπτύσσονται, και θα βρίσκονται στην αιχμή της επιχειρηματικότητας.

Ευχαριστώ Πολύ για τον Χρόνο σας!

Christos

Security & HR Development Consultant

BSc (Honors) – A.B.L.E – MBA

Όταν ο Εγκέφαλος, μας Παίζει Παιχνίδια..

Oσο και αν κάποιοι υποστηρίζουν οτι τα όρια αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού είναι απίστευτα, γεγονός είναι οτι υπάρχουν. Όταν τα ξεπερνούμε οι επιπτώσεις είναι συνήθως δυσάρεστες. Γενικά, ένας κανόνας που πρέπει να μήν παραβιάζεται ποτέ, είναι οτι η Φύση, δέν «σηκώνει» επαναστάσεις, και σε βάθος χρόνου, τιμωρεί τους «Επαναστάτες». Μια τέτοια επανάσταση, μπορεί να σχετίζεται και με το πόση κούραση αντέχουμε. Η κούραση είτε μπορεί να ξεκινήσει σωματικά και σταδιακά να έχει πνευματικό αντίκτυπο, είτε πνευματική κούραση μεγάλης περιόδου, η οποία μπορεί να έχει και σωματικές επιπτώσεις.

Μέσα στον Αύγουστο λοιπόν, το πρόγραμμα εργασίας μου αποτελείτω κατα κύριο λόγοΔεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. απο βάρδιες 9-10-11-12 ωρών κυρίως νυχτερινές, και η τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου αποτελείτω απο δυο πρωινά (07:00-15:00, 07:00-19:00), δύο μεσημέρια (15:00-23:00) και τρία νυχτερινά (01:00-09:00), χωρίς ρεπό. Όσοι έχουν εργαστεί με σύστημα βαρδιών για αρκετό καιρό, ξέρουν οτι απορυθμίζονται εντελώς οι βιορυθμοί του οργανισμού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κάποιος να ξεκουραστεί και να κοιμηθεί το λιγότερο 7 ώρες συνέχεια. Συνήθως η ξεκούραση μου τις καλές ημέρες, ειναι περίπου 5 ώρες διαλειμματικού ύπνου. Τα τελευταία 3 νυχτερινά του Αυγούστου (01:00-09:00), βγήκαν χωρίς καθόλου ύπνο, λόγω της ανωτέρω διαταραχής που περιέγραψα. Ξύπνησα το ένα πρωί στις 08:00, και κατάφερα να κοιμηθώ 2.5 ώρες το επόμενο πρωί στις 10, οταν έφτασα σπίτι μετά το νυχτερινό, έχοντας κλείσει ξύπνιος 26 ώρες. Το μεσημέρι κοιμήθηκα άλλες 2 ώρες. Αυτές οι 4.5 ώρες ύπνου, ουσιαστικά ήταν μια mini αναπλήρωση της περασμένης νύχτας. Τη δεύτερη νύχτα λοιπόν, πήγα χωρίς καθόλου ξεκούραση πιο πρίν. Είχα φροντίσει να έχω μαζί 3 καφέδες, ώστε να μή με πιάσει υπνηλία είτε κατα τη δουλειά, είτε πολύ περισσότερο κατα την οδήγηση για την επιστροφή στο σπίτι.

Ποτέ δέν έβγαινα έξω την ίδια ώρα, αφού έτσι αν παρακολουθούσε κάποιος, θα ήταν εύκολο να φτιάξει πρόγραμμα, με τις ώρες περιπολίας. Το να είναι προβλέψιμος κάποιος σε αυτή τη δουλειά, μπορεί να είναι μοιραίο σφάλμα. Περπατούσα δίπλα σε τοίχο. Κάποια στιγμή γυρίζοντας λίγο το κεφάλι μου, με την άκρη του ματιού μου κατάλαβα μια σκιά, και παράλληλα άκουσα τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν τα ξερά φύλλα, οταν περπατάμε πάνω τους. Κατάλαβα οτι κάποιος ήταν πίσω μου. Γύρισα απότομα για να κάνω πρώτος την «κίνησή» μου». Η θεωρία λέει οτι αν αντιληφθείς μια επικείμενη επίθεση και αντιδράσεις πρώτος, έχεις περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Οταν ο κίνδυνος βρίσκεται πίσω απο την πλάτη σου όμως, ο χρόνος για εκτίμηση της κατάστασης λιγοστεύει απότομα, και εκεί πρέπει να έχεις ήδη κάποια έτοιμα σενάρια αντίδρασης. Όπως γύρισα απότομα λοιπόν με όλο το σώμα, δεν είδα τίποτα, παρα μόνο μια γάτα 3 μέτρα πιο πέρα. Η «επίθεση» της κούρασης, έγινε απο μια λάμπα οδοφωτισμού που ειχα πιο μπροστά μου, η οποία πρόβαλε τη σκιά μου στον τοίχο, και απο μια γάτα η οποία έστηνε τη δική της ενέδρα, πάνω σε κάποια ξερά φύλλα.

Βλέπουμε λοιπόν πόσο εύκολο είναι λόγω της κούρασης, είτε να μειωθούν τα αντανακλαστικά μας, είτε να παρερμηνεύσουμε κάποιες καταστάσεις. Στην εικόνα, είναι το ατομικό πρόγραμμα του Αυγούστου, το οποίο ποτέ δεν είχε σφραγίδα και υπογραφή της εταιρείας, όσο καιρό συνεργαζόμουν μαζί της. Για ευνόητους λόγους. Σε επόμενο κείμενο, θα δούμε τί σημαίνει για μια εταιρεία, το να «μιλά με τους πελάτες της», και τό τί πρέπει να περιλαμβάνει αυτό.

Αν θέλεις να κερδίσεις κάτι, πρέπει να επενδύσεις κάτι.

 

Βλέπω ανθρώπους που είναι πτυχιούχοι πανεπιστημίου, και είναι ακόμη νέοι στην ηλικία. Ξεκίνησαν τις σπουδές τους όταν ήταν 18-20 χρονών, αποφοίτησαν στα 24-25 τους, και στη συνέχεια, βγήκαν στην αγορά εργασίας, ή τουλάχιστον προσπάθησαν. Βιογραφικά, συνεντεύξεις επι συνεντεύξεων, και τελικά, συνέχιζαν να μη βρίσκουν δουλειά, στο αντικείμενο των σπουδών τους, διότι δεν διέθεταν εμπειρία. Όσοι ψάξαμε σοβαρά για εργασία, απο το 2009 και μετά, το έχουμε βιώσει αυτό..

Οι περισσότεροι εργοδότες, ζητούν 2-3 χρόνια εμπειρία σε σχετικά με τη θέση εργασίας αντικείμενα. Είναι ένας φαινομενικά σωστός τρόπος σκέψης, ο οποίος όμως δέν παρέχει καμιά απολύτως εξασφάλιση. Όλα ξεκινούν απο την οργάνωση μιας εταιρείας, την ουσιαστική εκπαίδευση των υπαλλήλων της, και τη διαχείριση των πελατών της. Το οτι κάποιος δικηγόρος φερ’ ειπείν, έχει εμπειρία 3 ετών σε προηγούμενη εταιρεία, δεν εξασφαλίζει το νέο υποψήφιο εργοδότη του, οτι μόλις τον προσλάβει, θα ξεκινήσει να του κερδίζει υποθέσεις, και θα δημιουργεί ευχαριστημένους πελάτες. Αν η προηγούμενη δικηγορική εταιρεία, είχε λίγες υποθέσεις και κέρδιζε ακόμη πιο λίγες, τότε η εμπειρία των 3 ετών, μπορεί να μήν ήταν και τόσο ουσιαστική.

Η προηγούμενη εμπειρία λοιπόν, μπορεί να είναι απλά και μόνο, μια ένδειξη, οτι κάποιος έχει δουλέψει στο αντικείμενο των σπουδών του. Πώς την αποκτά όμως κάποιος? Οταν μόλις έχεις τελειώσει τις σπουδές σου, και ψάχνεις για μια σχετική θέση, δεν έχεις εργαστεί πιο πριν, άρα δεν εχεις εμπειρία. Για να την αποκτήσεις, θα πρέπει να κάνεις κάποιες παραχωρήσεις.

Μια παραχώρηση είναι οτι για να κερδίσεις μελλοντικά, πρέπει να στερηθείς τώρα. Αρχικά πρέπει να βρείς μια δουλεία που δε σου δίνει τίποτε παραπάνω απο τον βασικό μισθό, μια δουλειά χωρίς μέλλον. Φύλακας, Delivery, service σε τοπικό cafe-bar. Θα δουλεύεις 8-10 ώρες και θα παίρνεις 540-600€, τα οποία δέ σου φτάνουν για να ζήσεις, είναι όμως ένα καλό χαρτζιλίκι για να μπορέσεις να καλύψεις κάποια ατομικά σου έξοδα, και να βοηθήσεις τους γονείς σου με κάποια απο τα έξοδα του σπιτιού.

Μόλις εξασφαλίσεις οτι έχεις αυτή την εισροή εσόδων, και γνωρίζεις ποιες ημέρες του μήνα εργάζεσαι, στη συνέχεια μπορείς να πάς σε έναν επιτυχημένο επαγγελματία του κλάδου σου (νομικό σύμβουλο, λογιστή κ.α), και να του πεις, οτι θέλεις να εργάζεσαι ως βοηθός του, χωρίς να πληρώνεσαι. Είναι ισχυρό επιχείρημα αυτό! Όλοι θα ήθελαν κάποιον να τους ελαφρύνει απο τις δουλειές, αλλά να μήν τους κοστίσει. Θα σου αναθέσει κάποιες απλές εργασίες αρχικά, και σιγά-σιγά θα μαθαίνεις δίπλα στους καλύτερους του κλάδου σου. Βέβαια, οι παραχωρήσεις σου, είναι οτι οι συχνές έξοδοι με τους φίλους σου θα περιοριστούν, διότι θα πρέπει να δουλεύεις έξτρα ώρες, κάνοντας κάτι ουσιαστικό για το μέλλον σου. Η αμοιβή σου θα είναι, η επιβεβαιωμένη επαγγελματική εμπειρία που θα κερδίσεις για το βιογραφικό σου, καθώς επίσης και μια συστατική επιστολή απο ένα «δυνατό όνομα», στο χώρο που επιθυμείς να εργαστείς. Βέβαια, αν είσαι αρκετά καλός, τότε μπορεί να σου γίνει πρόταση να εργαστείς κανονικά, με μισθό και οτι προβλέπει ο νόμος. Οι πραγματικοί επαγγελματίες, δέν αφήνουν υπαλλήλους που έχουν εκπαιδεύσει οι ίδιοι, να τους φύγουν.

Αν λοιπόν επενδύσεις στα 26 σου, χρόνο απο τον ελεύθερο χρόνο σου, τότε στα 30 σου λογικά θα έχεις βρεί μια δουλειά με μέλλον και εξέλιξη. Αν όχι, θα φτάσεις 35 πολύ γρήγορα, και σε αυτή την ηλικία πρέπει να είσαι φτιαγμένος επαγγελματίας και όχι να χτίζεις βιογραφικό. Επαγγελματικά νέος, είσαι μέχρι πριν τα 30. Μετά αρχίζει η ωρίμανση. Εκμεταλλεύσου λοιπόν σοφά, τα χρόνια της επαγγελματικής σου νεότητας, όσο αυτά διαρκούν. Οι φίλοι, οι παρέες και τα ταξίδια, μπορούν να περιμένουν κάποια χρόνια. Τότε θα τα απολαύσεις καλύτερα.

Απλά κάποιες οδηγίες, για τους νεότερους..

Ευχαριστώ Πολύ για τον χρόνο σας!

Christos

Εταιρείες Security και Προσόντα..

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των πωλήσεων, είτε όταν πρόκειται για υπηρεσίες, είτε για προ’ι’όντα, είναι η γνώση. Όταν μια εταιρεία χτίζει τη φήμη της, πρέπει να διαθέτει γνώση, επάνω στις υπηρεσίες τις οποίες πουλάει. Συνεπώς, όλα τα διοικητικά στελέχη, πρέπει να έχουν γνώση αυτών των υπηρεσιών, αλλα και εμπειρία παράλληλα. Ας πάρουμε ένα δικηγορικό γραφείο. Πέρα απο την απλή γραμματέα που κρατά σημειώσεις, επικοινωνεί με πελάτες και κάνει τήρηση των αρχείων της εταιρείας, τα υπόλοιπα στελέχη, έχουν πτυχίο Νομικής κατ’ ελάχιστον, και εξασκούν επίσης τη Νομική (εργασιακή εμπειρία). Μπορεί να έχουν επίσης μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε Οικονομικά – Διοίκηση Επιχειρήσεων και HR, αλλά η κύρια μόρφωση τους είναι η Νομική.

Μπαίνω λοιπόν σήμερα στη σελίδα, μιας μεγάλης εταιρείας Security, αρκετά γνωστής, και βλέπω τα βιογραφικά των Διευθυντικών Στελεχών. Όλοι ήταν με Πανεπιστήμιο και Μεταπτυχιακά (και μπράβο τους, διότι χρειάζονται αυτές οι γνώσεις!), αλλά όλοι κατείχαν θέσεις γραφείων, απο όταν ξεκίνησαν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Κανείς τους, δέν είχε εργαστεί ουσιαστικά επάνω στο αντικείμενο της Ασφάλειας. Και δέν εννοώ τα θέματα εγκατάστασης συναγερμών, αλλά αυστηρά θέματα φυσικής ασφάλεια, και εργασία ως Φύλακας. Τί εμπορεύεσαι έτσι? Όταν δέν έχεις ούτε ένα πραγματικό ένσημο ως Φύλακας, όταν ποτέ στη ζωή σου, δέν έχει κάνει νυχτερινή περιπολία και στατική φύλαξη, σε εγκατάσταση κάπου σε Βιομηχανικές ζώνες Ασπροπύργου – Οινοφύτων – Θήβας κ.α, που να είσαι μόνος σου, εκτεθειμένος σε κινδύνους, και τελειώνοντας τη βάρδια να λές, «Ευχαριστώ Θεέ μου, έζησα και απόψε», πώς αναλαμβάνεις Διοικητικά καθήκοντα (γραφείο) και Διευθυντικές Θέσεις?

Πώς λύνεται το πρόβλημα:

Ψάχνεις και βρίσκεις έναν μορφωμένο υπάλληλο που έχεις στο δυναμικό σου ως φύλακα, του λές οτι η εταιρεία προτίθεται να χρηματοδοτήσει τις Μεταπτυχιακές σπουδές σου, και να σου φτιάξει ειδικό πρόγραμμα εργασίας ωστε να μπορείς να εργάζεσαι και να παρακολουθείς τα μαθήματα επίσης, αλλά θα τελειώσεις αυστηρά σε 18 μήνες όπως προβλέπεται απο το πρόγραμμα σπουδών σου, και μετά θα εργαστείς για τουλάχιστον 3 χρόνια σε θέση γραφείου στην εταιρεία. Ώστε να γίνει και η απόσβεση κόστους των διδάκτρων.

Τώρα βέβαια, στην Ελλάδα είμαστε, που όλα γίνονται με έναν «ιδιαίτερο» τρόπο κάθε φορά..

 

Ευχαριστώ Πολύ για τον Χρόνο σας!

Christos

 

Η Σημασία των Αριθμών 90 και 10..

 

Αρχικά να πώ ότι δέν κρύβεται κάποια μεταφυσική έννοια στη σημασία αυτών των αριθμών – τουλάχιστον όχι από όσο γνωρίζω, αλλά μόνο λογικά επιχειρήματα βασισμένα σε επιστημονικές ενδείξεις. Όπως έχει βρεθεί από μελέτες λοιπόν, ο μέσος άνθρωπος σκέφτεται με τον νεοφλοιό (neocortex) του εγκεφάλου του, αξιοποιώντας μόλις το 10% της συνολικής επεξεργαστικής ικανότητάς του. Πρακτικά το υπόλοιπο 90% παραμένει ανεκμετάλλευτο, κρατώντας κλειδωμένες πιθανότατα αρκετές ιδιότητες, που ίσως να μή μπορούμε καν να φανταστούμε.

Συναρτήσει του προηγουμένου, υπάρχει μια άποψη η οποία υποστηρίζει, ότι είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε, μόλις το 10% των πραγμάτων που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Έχει κάποιο νόημα αυτή η άποψη, εάν αναλογιστούμε ότι ως άνθρωποι, πρώτα συλλέγουμε δεδομένα και ερεθίσματα από το περιβάλλον μας (μέσω των αισθήσεων), στη συνέχεια τα επεξεργαζόμαστε βάσει – ας πούμε – κάποιων λογικών κανόνων και φίλτρων, και στη συνέχεια παίρνουμε τα αποτελέσματα τα οποία δημιουργούν την Αντίληψή μας. Αντιλαμβανόμαστε (καταλαβαίνουμε) κάτι, όταν του δώσουμε ένα νόημα βάση της κοινής ή ειδικής λογικής. Όταν λοιπόν συλλέγουμε – επεξεργαζόμαστε και δίνουμε νόημα σε καταστάσεις, με μόλις ένα 10% επεξεργαστικής ισχύος μας, τότε μοιραία μπορεί να χάνουμε ένα 90% των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας.

Ένας καθηγητής μου στο Μεταπτυχιακό, στο μάθημα της Διοίκησης HR, μάς μίλησε για τον Κανόνα του 90\10, τον οποίο είχε δημιουργήσει ένας ψυχολόγος παλιότερα, βάσει κάποιων παρατηρήσεων που είχε κάνει. Αυτός ο κανόνας λοιπόν έλεγε, ότι μπορούμε να αλλάξουμε την έκβαση του 90% των πραγμάτων που συμβαίνουν στη ζωή μας, αλλά πάντα θα υπάρχει ένα βασανιστικό 10% πραγμάτων εξαιρετικής σπουδαιότητας και σημασίας, την έκβαση του οποίου δέν θα μπορούμε να αλλάξουμε, ότι και αν κάνουμε. Προσωπικά, πιστεύω το έχω παρατηρήσει αυτό, τα τελευταία δύο χρόνια. Ίσως αυτό το 10% να αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα, στη διατήρηση μιας γενικότερης… ισορροπίας.

 

Ευχαριστώ Πολύ για τον Χρόνο σας!

Christos