Το DNA ως αποθηκευτικός χώρος

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, κατάσκοποι απο Αμερική και Σοβιετική Ένωση προσπαθούσαν να βρούν τρόπους για να μεταφέρουν μυστικά πληροφορίες, χωρίς να το αντιληφθεί ο εκάστοτε εχθρός. Γράμματα με αόρατο μελάνι, κενό τακούνι στα παπούτσια, ψεύτικα δόντια στο στόμα στη θέση αληθινών, ήταν μόνο κάποιοι απο τους τρόπους που χρησιμοποιήθηκαν.shoe-bug_33911-300x154 Με την εξέλιξη της επιστήμης της Πληροφορικής, αλλα και με τη δημιουργία τρόπων συμπίεσης των δεδομένων, εξερευνήθηκε η δυνατότητα αποθήκευσης στρατηγικών πληροφοριών σε microchips, που θα καταλάμβαναν ελάχιστο χώρο, και θα μπορούσαν να μεταφερθούν ραμμένα στη φόδρα ενός ρούχου, μέσα σε μανικετόκουμπα ή καρφίτσες για ταγέρ, και πάλι όμως ο εκάστοτε αντίπαλος έβρισκε τρόπο να ανακαλύψει το μυστικό, ύστερα απο ενδελεχή έρευνα.

Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα λοιπόν, βρέθηκε οτι χειρουργικά μπορούσε να τοποθετηθεί το microchip μέσα στο ανθρώπινο σώμα, να περάσει τα σύνορα ο κατάσκοπος, και κατόπιν επέμβασης να αφαιρεθεί το microchip, και να «διαβαστεί» με τη χρήση υπολογιστή. Φυσικά υπήρχε ο κίνδυνος μόλυνσης του «φορέα πληροφοριών», οπότε και πάλι βρέθηκε τρόπος κατασκευής των microchip, με υλικά που να μην επηρεάζουν αρνητικά την υγεία του οργανισμού. Έτσι λοιπόν μπορούσε να επιτευχθεί αποθήκευση πληροφορίας μακράς χρονικής περιόδου, που θα μπορούσε να κρατήσει και μήνες αν όχι χρόνια. Πριν απο χρόνια είχα διαβάσει σε μελέτες, οτι πιθανότατα στο μέλλον να μπορούσαμε να αποθηκεύσουμε πληροφορία στο ανθρώπινο σώμα, απευθείας σε γονιδιακό επίπεδο χωρίς να χρειάζονται «ξένα σώματα» πλέον (microchips). Το 2012 βρέθηκε τρόπος να αποθηκευτούν 700 terabytes πληροφορίας, σε μόνο 1 γραμμάριο ανθρώπινου DNA.

Πρακτικά λοιπόν κάθε άνθρωπος μπορεί σε απειροελάχιστη ποσότητα γονιδίων του, να «μεταφέρει» αρκετές εκατοντάδες εξωτερικούς σκληρούς δίσκους. Για να δώσω μια απλο’ι’κή εξήγηση, είναι σα να μεταφέρουμε 700 εξωτερικούς δίσκους με ταινίες – τραγούδια – παιχνίδια και οτι άλλο θέλει ο καθένας, επάνω μας, αποθηκευμένους σε μόλις ένα γονίδιο του DNA μας.

Αναρωτηθείτε:

1) Πόσες να είναι άραγε οι αμυντικές εφαρμογές?
2) Πόσα γονίδια (αρα και αποθηκευτικό χώρο) έχει το σώμα μας?
3) Πόσο έχει προοδεύσει η Ιατρική και οι νέες τεχνολογίες?
4)Πώς καταφέραμε να «ανασύρουμε» και να διαβάσουμε πληροφορίες αποθηκευμένες σε ανθρώπινα γονίδια?