Προσωπική Ασφάλεια στην Ελλάδα..

Ένας γνωστός μου είπε χθές, οτι δουλεύει σε ένα εργοστάσιο, ως ανειδίκευτος, σε εργασία μέτριας σωματικής κόπωσης. 35€ μεροκάματο καθαρά (και νόμιμα) – 5€ υπερωρία (εάν θέλουν να κάνουν) – εργασία το Σάββατο (εαν θέλουν) με την ανάλογη προσαύξηση – και βραδινές βάρδιες με την ανάλογη προσαύξηση. Κάτω απο 830€ δέν έχει πέσει, δουλεύοντας 8ωρα.

Εγώ που είμαι ειδικός σε θέματα Ασφαλείας (με τη σχετική άδεια του Υπουργείου), πληρώνομαι με ημερομίσθιο κάτι λιγότερο απο 25€. Συνεπώς ο μισθός μου με τα υπόλοιπα επιδόματα, είναι μικρότερος. Έκλεισα τον Αύγουστο με 811€ καθαρές απολαβές, έχοντας δουλέψει 22 εργάσιμες, εκ των οποίων οι 2 ήταν ημέρα και οι υπόλοιπες 20 νύχτες, με 15 περίπου βάρδιες απο αυτές να είναι 12ωρες.

Μετά συζητάμε, γιατί δε νοιώθουμε καλά με τη δουλειά μας, οι περισσότεροι που είμαστε σε αυτόν τον τομέα. Εμείς γιατί να μην εχουμε αντίστοιχα μισθολόγια? Μήπως δέν το αξίζουμε? 811€ και με έχεις τοποθετήσει ως εταιρία σε Προσωπική Ασφάλεια επισήμου, και χαριστικά μου πληρώνεις έξτρα 100€ το μήνα που είναι τα καύσιμά μου. Που θα πεί οτι ο κανονικός μου μισθός θα ηταν 711€. Εμείς γιατί να μη μπορούμε να εχουμε το πολύ 6 νυχτερινά το μήνα, και τις πρωινές βάρδιες να αρχίζουν απο τις 8 το πρωί και όχι απο τις 6?
Ποιος ο σκοπός ύπαρξης της ΟΜΥΠΑΕ, του Συνδικαλιστικού οργάνου του τομέα μας? Τί σημαντικό έχει πετύχει αυτό το Σωματείο απο την ίδρυσή του έως τώρα?

Τον Σεπτέμβρη ενημέρωσαν εμένα και την ομάδα μου, οτι είμαστε σε επιφυλακή. Προφανώς οι απειλές ενάντια στον επίσημό μας εντάθηκαν, οπότε κάποιο χτύπημα περιμένουμε οτι θα προκύψει. Άρα μπορεί να φάω την «αδέσποτη» για 700€, δεδομένου οτι τον Σεπτέμβρη με έβαλαν περισσότερες πρωινές και απογευματινές βάρδιες.

Κάνω αυτή τη δουλειά, έχοντας κάνει απο πολλά χρόνια πριν τις επιλογές μου, σχετικά με το πώς θα ήθελα να ζήσω τη ζωή μου και κυρίως με ποιον τρόπο θα προτιμούσα να τη χάσω. Εχω συμφιλιωθεί με τον κίνδυνο της δουλειάς στην οποία βρίσκομαι και δέν έχω μάθει να κλαίγομαι όσο δύσκολα και αν εχω περάσει. Αλλα αν δέν μιλήσουμε για τα προβλήματα ενός τομέα, και δεν κατακρίνουμε τις λανθασμένες πρακτικές, τότε εμείς οι ίδιοι θα συμβάλλουμε στο να γιγαντώνονται οι παθογένειες, και να ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες ώστε να υπάρξει η πολυπόθητη Ποιότητα. Μια ποιότητα που πραγματικά έχω βαρεθεί να ακούω, αλλά να μήν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.

Christos Marine

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s