5 Χρήσιμοι Κανόνες μου..

1. Πάντα να πιστεύεις στην κακία των άλλων.
2. Πάντα να κοιτάζεις πίσω απο τον ώμο σου.
3. Ποτέ να μήν παίρνεις κάτι ως δεδομένο.
4. Ποτέ να μήν ελπίζεις στη βοήθεια των άλλων.
5. Πάντα να παρατηρείς, και όχι απλά να βλέπεις.
1) Αν πιστεύεις οτι όλοι οι άνθρωποι, έχουν κακία στο χαρακτήρα τους, αυτό σε κάνει καχύποπτο, άρα και προσεκτικό, στο τί θα κάνεις και τί θα πείς σε κάποιον. Αν θα αποκαλύψεις λεπτομέρειες για πράγματα που θέλεις να κάνεις, ή πράγματα που γνωρίζεις.
2) Καλό είναι να κοιτάζει κανείς πίσω απο τον ώμο του, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά, αφού ο κόσμος μας μπορεί να είναι αγγελικά πλασμένος, αλλά δεν κατοικείται απο αγγέλους..
3)Πόσες φορές πήραμε κάτι ως δεδομένο, και αποδείχθηκε εκ των υστέρων, οτι κάναμε λάθος. Τη φιλία μας με κάποιους ανθρώπους, τα λόγια που ακούσαμε απο κάποιους άλλους, διάφορες υποσχέσεις.. Τα πάντα είναι ρευστά, άρα τίποτε δεν είναι σίγουρο.
4) Είναι καλό να φτάνει κανείς, μέχρι εκει που μπορεί ο ίδιος να τα καταφέρει. Η έξωθεν βοήθεια είναι πολλά υποσχόμενη αρχικά, αλλα στο τέλος δημιουργεί υποχρεώσεις και εξάρτηση, αφού πάντα εκείνος που βοηθά θέλει ανταλλάγματα. Εκτός αυτού όμως δημιουργεί και μια αβεβαιότητα, για το κάτα πόσο μπορεί να ελπΐζει κανείς, οτι θα έχει τη βοήθεια των άλλων. Για το λόγο αυτό, είναι καλύτερο κάποιος να βασίζεται πάνω του.
5) Το βασικότερο όλων, θεωρώ πως είναι να παρατηρούμε. Ο περισσότερος κόσμος απλά βλέπει. Φευγαλέες εικόνες της καθημερινότητας, με ανθρώπους της διπλανής πόρτας, στις οποίες δε δίνουμε σημασία. Βλέπουμε μεν, αλλα δέν αξιολογούμε αυτο το οποίο βλέπουμε. Η παρατήρηση, κάνει ακριβώς αυτό, εξετάζει το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε, για διάφορα «Σήματα Κινδύνου». Σήμα Κινδύνου ας πούμε οτι είναι μια ειδοποίηση, πώς κάτι δεν «παει καλά», με το χώρο στον οποίο βρισκόμαστε, οτιδήποτε το περίεργο, συμπεριφορές και άνθρωποι που δέν ταιριάζουν με το άμεσο περιβάλλον.
Μου αρέσει να μιλώ με παραδείγματα, οπότε θα αναφέρω μια ιστορία μου. Μεσημέρι πηγαίνοντας με μια φίλη μου, με τον ηλεκτρικό απο Κηφισιά για Φάληρο. Ήταν ώρα αιχμής οπότε τα βαγόνια ήταν γεμάτα κόσμο. Ταξιδεύαμε όρθιοι. Η φίλη μου όπως κάθε γυναίκα, είχε μαζί της μια τσάντα. Εχω τη συνήθεια οταν συζητώ με κάποιον, να μή χανω επαφή με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι, ιδιαίτερα όταν βρίσκομαι σε δημόσια μέρη. Δείχνω ενδιαφέρον για τη συζήτηση, συνεχίζω να παρατηρώ όμως τί γίνεται γύρω μου. Όταν μιλούσαμε λοιπόν, παράλληλα κοιτούσα τον κόσμο που βρισκόταν στο βαγόνι. Νεαρές γυναίκες, μεγάλες σε ηλικία γυναίκες και άνδρες, εργαζόμενοι που ταξίδευαν, μαθητές κλπ, μέσα στο σύνολο βρήκα κάποιον που δεν ταίριαζε με το περιβάλλον.
Όταν κάνουμε ένα δρομολόγιο ρουτίνας, κάνουμε δηλαδή την ίδια συνηθισμένη διαδρομή για αρκετό καιρό, με το ίδιο μέσο, και περίπου τις ίδιες ώρες, ο εγκέφαλος βαριέται διότι βιώνει μια κατάσταση, η οποία δέν περιλαμβάνει κάτι το νέο και διαφορετικό. Το αποτέλεσμα είναι, αυτό το συναίσθημα να φαίνεται κυρίως στο βλέμα μας, και ύστερα στις κινήσεις μας (συνήθως την έλλειψη αυτών..). Εκείνος λοιπόν που δέν ταίριαζε με το σύνολο, είχε διαφορετικό βλέμα. Ηταν περίπου στο 1.75, αδύνατος με κοντά σχετικά μαλλιά, μελαμψός, ντημένος με αθλητικά ρούχα, και είχε περασμένη στον ώμο μια τσάντα γυμναστηρίου. Βρισκόταν κοντά στη φίλη μου, και κάποια στιγμή άρχισε να κοιτάζει επίμονα την τσάντα της. Πλησίασα στη φίλη μου, και άρχισα να τον κοιτάζω στα μάτια, για να δεί οτι κατάλαβα.. Μετά απο λίγο, «έσκασε» ενα ελαφρύ χαμόγελο, και γύρισε αριστερά το κεφάλι του. Την ίδια στιγμή κοίταξα και εγώ προς την ίδια κατεύθυνση. Παρατηρώντας μέσα στον κόσμο, είδα κάποιον που βρισκόταν περίπου στα 4 μέτρα μακριά, και κοιτούσε προς την κατεύθυνσή μας. Κοιτάχθηκαν μεταξύ τους για λίγο. Ήταν ξεκάθαρο πλέον, οτι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αυτός που βρισκόταν κοντά στη φίλη μου, ήταν ο «βασικός παίχτης», και ο άλλος ήταν η υποστήριξή του.

 

Μόλις φτάσαμε στον επόμενο σταθμό και άνοιξαν οι πόρτες, ο «βασικός» βγήκε έξω, και έτρεξε να βγεί μαζί του και ο άλλος. Λίγο πριν φύγει το τρένο, ο «βασικός» έβγαλε απο την τσάντα του, ένα «πάκο» απο χαρτονομίσματα (πόσα 50άρικα να είχε άραγε..), τυλιγμένα με λαστιχάκι, τά μέτρησαν γρήγορα (με τη σιγουριά των ανθρώπων που διαχειρίζονται αρκετό χρήμα), τα έβαλαν στην τσάντα και έφυγαν.
Αν εγώ απλά κοιτούσα (και δέν παρατηρούσα), η φίλη μου μάλλον θα είχε χάσει το πορτοφόλι της. Κρίνοντας απο τις εισπράξεις τους, μάλλον υπήρχε αρκετός κόσμος που απλά κοιτούσε εκείνη την ημέρα..
Advertisements

Ρήγμα Ασφαλείας Μέρος 1ο.

Ως Ρήγμα Ασφαλείας ορίζουμε κατα κύριο λόγο, οποιοδήποτε κενό υπάρχει στο συνολικό σχεδιασμό ασφαλείας μιας υποδομής. Η υποδομή αυτή μπορεί να είναι κάποιο κτήριο, κάποιες εγκαταστάσεις μεγάλης σημασίας (δημόσιες υπηρεσίες – μνημεία κλπ), ακόμη και άυλες υποδομές όπως πληροφορίες (προσωπικά στοιχεία χρηστών, οικονομικά δεδομένα λογαριασμών κλπ). Συνήθως, λόγω ευρωπα’ι’κών προδιαγραφών αλλα και επειδή ζούμε σε μια σύγχρονη κοινωνία, προβλέπεται να αναπτύσσεται ένα πλάνο για την προστασία υποδομών όπως οι παραπάνω. Γι’ αυτό συνήθως κάθε οργανισμός, κάθε εταιρία (δημόσια ή μή), έχει έναν Υπεύθυνο Ασφαλείας, δηλαδή κάποιον ο οποίος διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις και μπορεί να σχεδιάσει και να συντηρήσει σε βάθος χρόνου, τις στρατηγικές οι οποίες θα διασφαλίσουν την σωστή λειτουργία του οργανισμού, απο διάφορες εξωτερικές απειλές. Αυτές οι στρατηγικές είναι μέρος του «Εσωτερικού Κανονισμού Ασφαλείας», ο οποίος είναι συνήθως ένα λεπτομερές βιβλίο το οποίο πρέπει να έχουν διαβάσει όλα τα στελέχη και οι εργαζόμενοι.

Έκανα  λόγο πρίν για εξωτερικές απειλές.. Μόνο εξωτερικές είναι οι απειλές? Οι κίνδυνοι δεν είναι μόνο εκτός οργανισμού αλλα και εσωτερικοί. Συνήθως οι τρομοκράτες και γενικά όποιοι προσπαθούν να προκαλέσουν καταστροφές σε οργανισμούς, χωρίζονται σε 2 είδη, κατα κάποιον τρόπο. Οι χαζοί ας πούμε, οι οποίοι απλά θα σκεφτούν να φτιαξουν μια βόμβα και να τη βάλουν σε ένα αυτοκίνητο έξω απο τα γραφεία μιας εταιρίας, οπότε και η ζημιά που θα προκληθεί, θα είναι απλά η καταστροφή κάποιων αυτοκινήτων και πιθανότατα ο τραυματισμός κάποιου περαστικού. Το δεύτερο είδος, είναι οι έξυπνοι τρομοκράτες. Εκείνοι μελετούν τον στόχο πρωτού χτυπήσουν, και ψάχνουν να εκμεταλλευτούν τις ήδη υπάρχουσες αδυναμίες, ένα οποιοδήποτε Ρήγμα Ασφαλείας λοιπόν, με βάση το οποίο με τα λιγότερα μέσα, θα επιτύχουν τη μεγαλύτερη δυνατή καταστροφή. Το δεύτερο είδος τρομοκρατών λοιπόν, θα προσπαθήσει να παρακολουθήσει με οποιοδήποτε τρόπο τη λειτουργία του οργανισμού – στόχου, προκειμένου να βρεί σφάλματα που να μπορεί να εκμεταλλευτεί. Ο σκοπός του δεν είναι να βάλει απλά μια βόμβα σε ένα αυτοκίνητο, αλλα να βάλει τη βόμβα μέσα στα γραφεία του οργανισμού. Πρέπει λοιπόν να περάσει τα συστήματα ασφαλείας που υπάρχουν, απο πλευράς φυσικής φύλαξης. Τί θα κάνει λοιπόν? Θα παρατηρήσει τον τρόπο που λειτουργεί το προσωπικό ασφαλείας και κυρίως, οι υπάλληλοι του οργανισμού – στόχου. Ένα ιδιαίτερα αποδοτικό Ρήγμα Ασφαλείας, μπορεί να προκληθεί απο τις βασικές ανάγκες του προσωπικού που εργάζεται στον οργανισμό. Ας πάρουμε για παράδειγμα την πείνα. Είναι λογικό κάποιος ο οποίος δουλεύει υπερωρίες ημέρα ή και νύχτα, να πεινάσει και να θέλει να τραφεί. Φυσικά λοιπόν θα ακολουθήσει την εύκολη λύση, η οποία είναι να παραγγείλει φαγητό απο κάποια τοπική ψησταριά ας πούμε.

Μπορεί να το κάνει αυτό όλες τις ώρες? Όχι. Ποτέ δεν παραγγέλνουμε φαγητά, μέσα στον οργανισμό που δουλεύουμε. Η συνταγή για την καταστροφή είναι απλή, ένα κινητό τηλέφωνο με καλή κάμερα, ένας έγχρωμος εκτυπωτής, ένας υπολογιστής, και λίγο χαρτόνι. Αυτά χρειάζονται. Ετσι, μπορεί κάποιος τρομοκράτης, να μάθει απο ποια ψησταριά παραγγέλνουν συνήθως οι υπάλληλοι του οργανισμού, να αγοράσει ένα πακέτο με φαγητό απο την ψησταριά, να βγάλει φωτογραφίες με το κινητό το πακέτο, να το εκτυπώσει με έγχρωμο εκτυπωτή επάνω στο χαρτόνι, να φτιάξει έτσι ένα δικό του πακέτο, και να βάλει μέσα όχι φαγητό αλλα εκρηκτικά και μερικά ρουλεμάν, για να γίνει πιο αποτελεσματική η ενέργεια του. Τότε οι υπάλληλοι του οργανισμού θα παραλάβουν το πακέτο απο τον δήθεν ντελίβερι, θα το ανοίξουν και θα γίνουν κομμάτια. Εκτός απο ανθρώπινες ζωές, αυτό θα κοστίσει και σε κρίσιμες υποδομές, άν καταστραφούν υπολογιστές και σκληροί δίσκοι, θα πληγεί το κύρος του οργανισμού αλλα και της εταιρίας security που έχει αναλάβει τη φύλαξη. Τι θα μπορούσε να γίνει? Απλά οι υπάλληλοι του οργανισμού, να δώσουν την παραγγελία, και να πάει κάποιος υπάλληλος να παραλάβει το πακέτο με το φαγητό ο ίδιος. Χωρίς να δώσει στοιχεία για το πώς τον λένε και πού δουλεύει, αφού κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στη στοχοποίησή του. Βλέπουμε λοιπόν, οτι αν και υπάρχουν οι υποδομές ασφαλείας, συχνά αυτές καταστρατηγούνται απο το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο όπως θα λέγαμε στα αγγλικά, δέν είναι Security Aware. Δεν έχει δηλαδή την ασφάλεια ως κύριο γνώμονα του.

Οι λεπτομέρειες πάντα, είναι εκείνες που κάνουν τη διαφορά. Πρέπει λοιπόν να μπορούμε όσο γίνεται, να προσέχουμε τις λεπτομέρειες, για να έχουμε μια ελπίδα να προλάβουμε τα χειρότερα. Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους, πάντα θα συμβεί. Αυτό είναι δεδομένο. Το θέμα είναι να έχουμε δουλέψει με τέτοιο τρόπο, ώστε ή να περιορίσουμε το ρίσκο και τα καταστροφικά αποτελέσματα (Risk and Devastating Results Mitigation), ή να ανακάμψουμε γρηγορότερα (Disaster Recovery). Δώστε προσοχή στις λεπτομέρειες.

Λίγα λόγια για την Ασφάλεια (Security – Safety)..

H Ασφάλεια και απο πλευράς Security αλλά και απο πλευράς Safety, είναι ένας τομέας ο οποίος δέν απασχολεί όσο θα έπρεπε, κάποιους  ιδιώτες και επιχειρήσεις. Yπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα, αλλά τουλάχιστον με τα όσα έχω δει ως τώρα, θεωρώ οτι έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Όντας 3η γενεά στον τομέα της Ασφάλειας, και έχοντας επαγγελματική εμπειρία και γνώσεις οι οποίες δέν αποκτήθηκαν μόνο μέσω εργασίας, αλλα και μέσω γενικών σπουδών στον τομέα, θεωρώ οτι με το να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο σύστημα Ασφαλείας (Security – Safety) για τον ενδιαφερόμενό μας, απο πλευράς διαδικασιών και τεχνικών υποδομών επίσης, έχουμε διανύσει το πολύ τη μισή απόσταση μέχρι την ολοκλήρωση. Το άλλο μισό, έχει να κάνει με το να ευαισθητοποιήσουμε τον πελάτη μας. Πρέπει να καταφύγουμε λοιπόν στο Coaching ώστε ο πελάτης να σκέφτεται με γνώμονα την Ασφάλεια (Security Aligned). Στην περίπτωση των επιχειρήσεων, ο πελάτης δέν είναι μόνο ένας άνθρωπος, αλλα όλο το Ανθρώπινο Δυναμικό. Όταν μάθει κάποιος να εφαρμόζει τους κανονισμούς Ασφαλείας της επιχείρησης, όπως προβλέπεται, και το κάνει αυτό όχι απο καταναγκασμό αλλά με τη θέλησή του, τότε θα είναι και Security Aware για την προσωπική του ζωή. Έτσι το Aτομικό αγαθό της Ασφάλειας, θα γίνει σταδιακά Συλλογικό αγαθό για μια Ασφαλή κοινωνία.

Kάποια στιγμή θα επανέρθω με περισσότερα θέματα επάνω στον τομέα, για τα καλώς και κυρίως κακώς κείμενα που υπάρχουν.

Περι Οπλοκατοχής ο Λόγος..

Χθές, μετά το περιστατικό στην Αμερική, με τον νεαρό που πήρε ένα όπλο και σκότωσε κάποιους μαθητές, οι Έλληνες δημοσιογράφοι μάς έδωσαν πάλι τα φώτα τους επάνω σε θέματα οπλισμού.. Το AR-15 είναι μια ημιαυτόματη καραμπίνα, και όχι μια ημιαυτόματη «Αραβίδα» που βασίζεται στα σχέδια του Μ16 και Μ4 κυρίως, όπως νόμιζα.. Τουλάχιστον με το M4 μοιάζει αρκετά και εξωτερικά, και είναι η έκδοσή του για τους πολίτες.

Και πάλι κατέκριναν όλοι, τη νομοθεσία που στην Αμερική επιτρέπει την οπλοκατοχή για προστασία (Gun control laws), αφού είναι και Συνταγματικό δικαίωμα (Second Amendment) των Αμερικανών πολιτών να υπερασπίζονται τις περιουσίες τους και τη χώρα τους αν χρειαστεί, ως Πολιτοφυλακή (Militia). Για ακόμη μια φορά φταίνε τα όπλα, που ένας άνθρωπος τρελάθηκε και σκότωσε κόσμο. Εχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια σύγκριση μεταξύ του πόσοι σκοτώνονται σε τροχαία ατυχήματα παγκοσμίως, και το πόσοι σκοτώνονται απο όπλα.

Μόνο τον περσινό χρόνο λοιπόν, παγκοσμίως σκοτώθηκαν 1,250,000 άνθρωποι απο τροχαία ατυχήματα, ενώ μόλις 365.000 άτομα απο όπλα. Μήπως να κοιτάξουμε πώς θα περιορίσουμε και το κάπνισμα, το οποίο είναι υπεύθυνο για 7,000,000 θανάτους κάθε χρόνο, καθώς επίσης και την επιβάρυνση της υγείας, όχι μόνο του καπνιστή που έχει πάρει απόφαση οτι αυτοκτονεί σταδιακά, αλλα και των «παθητικών καπνιστών» που δέν φταίνε σε τίποτε, αλλά τους επιβάλλεται να εισπνέουν τον καπνό των άλλων? 890,000 «παθητικοί καπνιστές» πεθαίνουν κάθε χρόνο. Πότε θα ασκηθεί δίωξη στους Καπνιστές, σε βαθμό κακουργήματος, ύστερα απο αυτά τα στατιστικά? Πότε θα εξετάσουμε καλύτερα τους νόμους, που αφήνουν ακατάλληλους ανθρώπους, απο πλευράς ηλικίας – υγείας – ψυχικής κατάστασης, να οδηγούν?

Η νόμιμη οπλοκατοχή δέν έβλαψε ποτέ κανέναν. Συνάδελφός μου που ζεί στην Αμερική, έχει ένα σωρό όπλα στο σπίτι του. Αυτό τον κάνει επικίνδυνο για την κοινωνία? Είναι απο τα πιο ισορροπημένα άτομα που γνωρίζω, και επίσης εκπαιδευμένος. Συμπέρασμα, Η μεγάλη δύναμη, όταν συνοδεύεται απο μεγάλη υπευθυνότητα, δε δημιουργεί ποτέ προβλήματα. Είστε αρκετά υπεύθυνοι, για να ξέρετε πότε να έχετε όπλο, πότε και πώς να οδηγείτε, πότε και πού να καπνίσετε? Τα όπλα δέν σκοτώνουν, οι άνθρωποι σκοτώνουν.

Σχετικά με την Επικοινωνία και την “Τέχνη της Συζήτησης”..

Θεωρώ πώς κάθε μορφωμένος άνθρωπος, ο οποίος υποστηρίζει πως είναι οπαδός της Δημοκρατίας, πρέπει να αποδέχεται όχι την άποψη κάποιου άλλου επ’ ενός θέματος, αλλά την ύπαρξη της διαφορετικής άποψης. Όσο και αν δε μας βρίσκουν σύμφωνους οι απόψεις των άλλων, πρέπει να χαιρόμαστε που υπάρχει μια διαφορετικότητα και μια, «ποικιλία σκέψεων» κατα κάποιον τρόπο. Έτσι μια συζήτηση τροφοδοτείται διαρκώς με επιχειρήματα, και μπορεί να είναι πιο παραγωγική. Αν δεν μπορούμε να βρούμε κοινά σημεία επικοινωνίας πάντως, τότε απλά αποχωρούμε απο τη συζήτηση μέχρι να τεθεί ένα νέο θέμα, και να αρχίσουμε «απο μηδενική βάση». Βέβαια, εδώ έρχεται αυτό που λέω συνήθως, που είναι και μια θλιβερή διαπίστωση ετών, ότι οι περισσότεροι Έλληνες δέν γνωρίζουν πώς να συζητούν σωστά.
Η συζήτηση πιστεύω οτι πρέπει να διέπεται απο κάποιους κανόνες, όπως:
1. Δέν διακόπτουμε τον άλλον όταν μιλά, μπορεί να χάσει τη σειρά των ιδεών του.
2. Δέν υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας, για να επιβληθούμε. Το κάνουμε με τα επιχειρήματά μας.
3. Δέν κάνουμε μορφασμούς που ο άλλος μπορεί να θεωρήσει προσβλητικούς.
4. Αποφεύγουμε τις υπερβολικές κινήσεις των χεριών.
5. Γενικά, ο σκοπός μας είναι να συζητήσουμε και το κάνουμε χωρίς να φοβίζουμε τους άλλους. Αν ο σκοπός μας ήταν διαφορετικός, τότε θα εξουσιάζαμε, δέν θα συζητούσαμε.
Γενικά, αν βλέπουμε οτι δέν μπορούμε να συζητήσουμε με έναν άνθρωπο, τον αφήνουμε στον «κόσμο» του, και επικοινωνούμε με εκείνους που εφαρμόζουν ένα προσιτό σε εμάς «πρωτόκολλο επικοινωνίας». Επίσης αυτό το οποίο εχω μάθει απο πολλά χρόνια, είναι οτι ο σεβασμός κερδίζεται και δέν επιβάλλεται. Οποιος προσπάθησε να μου επιβάλλει να τον σέβομαι, απέτυχε παταγωδώς, είτε ήταν συνεργάτης, είτε προ’ι’στάμενος, είτε συγγενής.
Αποδέχομαι όμως, ότι δέν είμαι και τέλειος… Προσπαθώ όμως

Συγκέντρωση Τροφίμων και Παιχνιδιών για τα Παιδιά!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

seep

Τις Άγιες τούτες ημέρες που έρχονται, οι Έφεδροι Πεζοναύτες του Συλλόγου, οι οικογένειες μας, αλλά και όλη η οικογένεια των Ειδικών Δυναμεων, είμαστε εδώ για τον μικρο Αλέξη που έγραψε το γραμμα, για τη μαμά του που έμεινε ανεργη και για κάθε παιδί που το έχει ανάγκη και περιμένει μια πράξη αγάπης τα Χριστούγεννα.

Ελάτε ΜΑΖΙ ΜΑΣ να μαζέψουμε ΤΡΟΦΙΜΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ και ΒΙΒΛΙΑ και να τα παραδώσουμε στο Δίκτυο Εθελοντικής Δράσης στην Πάτρα «Φωτεινό Αστέρι»

Τα είδη που θα μαζέψουμε είναι
Α) ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ
– Γάλα Εβαπορέ
– Λάδι
– Όσπρια
– Ρύζι
– Τοματοχυμούς
– Αλεύρι
-Ζάχαρη

Β) ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (Καινούργια ή μεταχειρισμένα σε καλή κατάσταση)

Γ) ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ (Καινούργια ή μεταχειρισμένα σε καλή κατάσταση)
Θα τα παραδώσουμε την Πέμπτη 21.12.2018 στον Οργανισμό «Φωτεινό Αστέρι στην Πάτρα)

ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ
ΚΤΙΡΙΟ Β09 (Ολυμπιακά Ακίνητα στο Γουδή)
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
15,18,19,20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017 (12:00-17:00)
(πλην Σαββάτου και Κυριακής)

Σύλλογος Ελλήνων Εφέδρων Πεζοναυτών
(www.hellenicmarines.com)

17 Νοεμβρίου 1974 – Αλήθειες και Ψέματα..

Όταν δέχεται τις ερωτήσεις, φαίνεται να κοιτάζει κατάματα τον δημοσιογράφο, η χροιά της φωνής του είναι σταθερή, καμιά στιγμή δέ δείχνει σημάδια stress, υπάρχει ένα ανοιγόκλειμα των ματιών το οποίο είναι στα φυσιολογικά όρια για άνθρωπο που δέν βρίσκεται υπο συναισθηματική πίεση. Τέλος οι απαντήσεις του έχουν σωστή διάρκεια και σωστή χρονική τοποθέτηση.

Όλα τα παραπάνω είναι κάποιοι δείκτες, ώστε να αναγνωρίσουμε πότε κάποιος ψεύδεται (ή προσπαθεί τουλάχιστον), και ανήκουν σε αυτό που λέγεται «Γλώσσα του Σώματος». Όταν κάποιος προσπαθεί να πεί ψέματα, ο εγκέφαλος του ενεργοποιεί κάποιους μηχανισμούς άμυνας ας πούμε, έτσι ώστε να καλύψει το ψεύδος.

1) Θα αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα τον συνομηλιτή του. Συνήθως όταν κατασκευάζουμε μια ιστορία, τότε τα μάτια κοιτάζουν πάνω Αριστερά, όταν προσπαθούμε να ανακτήσουμε κάτι απο τη μνήμη μας, κοιτάζουμε πάνω και προς Δεξιά. Αν κάποιος στρεσάρεται υπερβολικά απο μια ερώτηση τότε θα κοιτάξει προς τα κάτω.

2) Αν λέει ψέματα αυτό θα αποτυπώνεται στη χροιά της φωνής του, η οποία δε θα είναι σταθερή αλλα θα τρεμοπαίζει ελαφρώς.

3) Όταν κάποιος ψεύδεται ή ετοιμάζεται να το κάνει, αυτό φαίνεται σε όλο του το σώμα, γιατί βρίσκεται υπο stress. Μπορεί λοιπόν κατα τη διάρκεια ερωτήσεων, να αρχίσει να ξύνεται σε διάφορα σημεία, τα πιο κοινά απο τα οποία είναι τα αυτιά του (κυρίως στους Λοβούς), στα μάγουλα, στους αγκώνες, ένα ελαφρύ αγγιγμα κάτω απο τη μύτη.

4)Ένας απο τους μηχανισμούς άμυνας που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος προκειμένου να καλύψει τα ψεύδη του, είναι επίσης να ανοιγοκλείνει πολύ συχνά τα μάτια, όταν ερωτάται κάτι. Για να το παρατηρήσουμε αυτό όμως, πρέπει πρώτα να έχουμε δεί κάποιον σε κατάσταση ηρεμίας, και να κάνουμε συγκρίσεις.

5) Κάποιος ο οποίος ψεύδεται, μπορεί να αργεί να απαντήσει, προκειμένου να σκεφτεί ο εγκέφαλος μια δικαιολογία ή αληθοφανή απάντηση, και συνήθως προσπαθεί να βάζει πάρα πολλές λεπτομέρειες (πολυλογία), ώστε να αποσυντονίσει τον συνομιλητή του.

Τα παραπάνω είναι μόνο κάποιοι απο τους δείκτες που υπάρχουν ώστε να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις προθέσεις κάποιου. Δείκτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αυτή την περίπτωση, που βλέπουμε έναν άνθρωπο να μιλάει, απο τον λαιμό και πάνω. Όταν έχουμε εικόνα όλου του σώματος, μπορούμε να πάρουμε πολλά περισσότερα ερεθίσματα.