Δικαίωμα στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Πρέπει να το έχουν όλοι?

​Αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων (για κάποιους Πανελλαδικές) του 2016.. Εισαγωγή στο ΤΕΙ Κοζάνης με βαθμό 1.5 . Οι γονείς αυτού του κατα φαντασίαν μαθητή, θα είναι περήφανοι διότι ο γιός τους πέρασε στο «Πανεπιστήμιο». Αυτός θα χαίρεται που επιτέλους θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.. Φοιτητική Ζωή!!  Οι καθηγητές του δυστυχώς θα έχουν έναν νέο φοιτητή με απίστευτα κενά, που δέν θα μπορεί να συμβαδίσει ούτε με εκείνον που πέρασε με 8, και ισως είχε τη μεγαλύτερη βαθμολογία.. Σπουδαστικό επίτευγμα εκείνου του φοιτητή, θα είναι η παρακολούθηση αρκετών parties, και φυσικά η ένταξη του σε κάποια πολιτική νεολαία..
Ερωτήματα:
1) Αυτός ο φοιτητής θα πάρει ποτέ πτυχίο?
2) Τελικώς ήταν τόσο κακό το μέτρο της » βάσης του 10″, για την εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση?
3) Θα μπορέσει ποτέ η δημόσια παιδεία να φτάσει απο πλευράς αξιολόγησης και παρεχόμενης ποιότητας σπουδών, τα Ιδιωτικά Κολλέγια? Υπάρχουν πάντως και κάποια καλά δείγματα σχολών Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Advertisements

ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ…

Η ιστορία μας ξεκινάει πριν απο 19 χρόνια περίπου κάπου στην Αθήνα. Εκεί ζούσε μια τετραμελής οικογένεια που ο πατέρας ήταν στρατιωτικός η μητέρα μορφωμένη και εκείνη (με 2 ξένες γλώσσες και λογιστικά) αλλά απο όταν παντρεύτηκε και ύστερα επέλεξε να ασχοληθεί με τον νέο ρόλο της συζύγου και ύστερα με την ανατροφή των 2 παιδιών της οικογενείας. Οι 2 γονείς αποφάσισαν τα παιδιά να γραφτούν σε ιδιωτικό σχολείο κάπου στην Γκάτζα με καλή φήμη ώστε να έχουν μια σωστή εκπαίδευση και όχι την ελλειπή εκπαίδευση και κατα κάποιον τρόπο αλητεία που υπήρχε (και υπάρχει) σε αρκετά δημόσια σχολεία.. Τα παιδιά είχαν διαφορά ηλικίας 7 χρόνια μεταξύ τους. Ο μικρός τότε πήγαινε 2α Δημοτικού στο ιδιωτικό και ο μεγάλος 3η Γυμνασίου. Πρότυπο σχολείο τότε και στις αρχές του 90, τα 2 παιδιά έκαναν επιπλέον ώρες διδασκαλείας την εβδομάδα σε Αγγλικά (μικρές τάξεις δημοτικού) και Πληροφορική (για το Γυμνάσιο και Λύκειο). Ένα σχολείο με πολύ καλές υποδομές, με δίγλωσσες δασκάλες που φαινόταν η αγγλική προφορά τους όταν μιλούσαν. Ένα σχολείο στο οποίο δεν υπήρχε η ανάγκη για φροντιστήρια αφού η ύλη ήταν τόσο καλά οργανωμένη και οι ασκήσεις και το διάβασμα για την επόμενη ημέρα γίνονταν μετά το πέρας των μαθημάτων.

Το επάγγελμα του πατέρα ήταν αυτό το οποίο καθόριζε την οικογένεια, αφού υπήρχε ένα ομαλό αίσθημα πειθαρχίας στο σπίτι και αξιοκρατίας κάτι που εξασφάλιζε πως τα 2 παιδιά μεγαλώνοντας δεν θα αποκτούσαν παραβατική συμπεριφορά, θα σέβονταν τον κόπο του άλλου και θα γίνονταν χρήσιμοι για τους γύρω ανθρώπους. Ένα σύστημα διαπαιδαγώγησης το οποίο έδινε τις σωστές βάσεις και προετοίμαζε ένα νέο μέλος της κοινωνίας. Ήταν όμως και το επάγγελμα το οποίο καθόριζε της ζωή της οικογένειας. Το επάγγελμα του Στρατιωτικού περιλαμβάνει εκτός από τις εκάστοτε στερήσεις, και τις ανάλογες μεταθέσεις όπου έχει ανάγκες η υπηρεσία. Η μετάθεση δεν άργησε να έρθει για κάποια πόλη περίπου 60 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Τα μεταφορικά θα επιβάρυναν τον προυπολογισμό της οικογένειας οπότε η μόνη λύση ήταν να μετακομίσει όλη η οικογένεια σε μια πόλη κοντά στην νέα μετάθεση του πατέρα. Κατά συνέπεια έγιναν κάποιες αλλαγές, ένα νέο σπίτι νέα σχολεία για τα παιδιά και νέο περιβάλλον. Ο μικρός γράφτηκε στην 3η Δημοτικού και ο μεγάλος στην 1η Λυκείου. Δημόσια σχολεία.. Δηλαδή εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα εκπαίδευσης απο το καλό και πολιτισμένο ιδιωτικό σχολείο που είχαν μάθει. Ο μεγάλος αντιμετώπισε κάπως καλύτερες καταστάσεις, αλλά ο μικρός έπεσε κατευθείαν μέσα στη Ζούγκλα. Η κοινωνία μιας μικρής πολης σπάνια δέχεται κάτι καινούργιο.. Ένα νέο μέλος δεν αντιμετωπίζεται πάντα καλά, ιδιαίτερα όταν έχει ένα φυσικό χαρακτηριστικό το οποίο το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, ένα χαρακτηριστικό που δεν αγοράζεται και είτε το επιβάλλουν τα γονίδια είτε όχι, το ύψος. Ο μικρός από την πλευρά των συμμαθητών του βίωσε την αποξένωση, και κυρίως την κακή συμπεριφορά που περιελάμβανε σωματική βία (ξύλο και δαγκωματιές) και βρισιές προς εκείνον και την οικογένειά του (από Έλληνες όχι από παιδιά μεταναστών). Σταδιακά προσαρμόστηκε στο νέο περιβάλλον και έμαθε να αμύνεται χάρη στα μαθήματα πάλης που του έκανε ο πατέρας του. Βέβαια ακόμη και έτσι η όλη κατάσταση δεν έγινε ευχάριστη απλά είχε αρχίσει να γίνεται λιγότερο δυσάρεστη. Όταν έφτασε ο Δεκέμβρης και ξεκίνησαν οι βαθμολογίες τριμήνου, η μεγάλη αλλαγή στο περιβάλλον φάνηκε με αριθμούς. Από εκεί που ο μικρός είχε σε 1η και 2α Δημοτικού συνέχεια Α (Άριστος) είχε πέσει σε Γ και Δ με τη δασκάλα να κάνει παράπονα στους γονείς..

Δασκάλα… Κάποιοι άνθρωποι έχουν υπερεκτιμήσει τις ικανότητές τους και συνήθως αυτό συμβαίνει εις βάρος άλλων. Αυτό κυρίως συμβαίνει με τους εκπαιδευτικούς σε όλες τις βαθμίδες. Η δήθεν Δασκάλα λοιπόν δεν μπορούσε να καταλάβει και να αποδεχτεί το γεγονός ότι ο μικρός είχε αλλάξει σχολείο με διαφορετικό σύστημα εκπαίδευσης, είχε χάσει τους φίλους του, δεν του συμπεριφέρονταν καλά στο νέο σχολείο που πήγε και δεν του άρεσε το νέο περιβάλλον.. Αυτό είχε ως συνέπεια ο μικρός να μην κάνει τις εργασίες που τους έβαζε η δασκάλα σωστά και κάθε μέρα να τιμωρείται. Με ξύλο. Τα χαστούκια έπεφταν σε καθημερινή βάση όπως επίσης τα σπρωξίματα και τα μαλλιοτραβήγματα, και όλα αυτά μέσα και έξω από την τάξη. Αυτή η γυναίκα ήταν κόρη ενός κομματικού στελέχους (κομματόσκυλο της Πράσινη κατάρας) της περιοχής και αφού ο μπαμπάς της ήταν ο δυνατός της πόλης, κανένας γονιός δεν τολμούσε να πει τίποτα για εκείνη την ανεκδιήγητη δήθεν εκπαιδευτικό που θεωρούσε τον εαυτό της δασκάλα.. Όλοι οι γονείς όμως, σε κλειστές συγκεντρώσεις παραδέχονταν πως είχαν πρόβλημα από εκείνη γιατί έβγαζε αγράμματα παιδιά. Οι γονείς του μικρού σε μια συγκέντρωση με τη δασκάλα της έκαναν παράπονα γιατί ο γιος τους δεν ήξερε πως να κάνει διαίρεση και η δικαιολογία που εισέπραξαν από την “ειδικό” ήταν “Δεν χρειάζεται να προβληματίζεστε! Απο εδώ και πέρα τα παιδιά θα χρησιμοποιούν κομπιουτεράκια για τους υπολογισμούς!!!”, όταν όμως στην αριθμητική η δασκάλα σήκωνε επάνω τα παιδιά να κάνουν διάφορες πράξεις και έβλεπε ότι εκείνα δυσκολεύονταν, τότε κατά τη συνήθη πρακτική της τα χτυπούσε και τα έβριζε.. Ο ορισμός του Παραλογισμού και της Παράνοιας. Βέβαια υπήρχαν και οι φορές που τα παιδιά ησύχαζαν από αυτή την ψυχοπαθή.. Ήταν όταν έπαιρνε τα χάπια της που της έφερναν ύπνο και κοιμόταν την ώρα του μαθήματος στην έδρα, τότε ήταν ευλογημένη ώρα..

Τα χρόνια πέρασαν, ο μικρός τέλειωσε το Δημοτικό και πήγε στο Γυμνάσιο της περιοχής. Μικρή κλειστή πόλη, που όλοι ξέρουν όλους. Κάποιοι καθηγητές είχαν θησαυρίσει αφού το πρωί δίδασκαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο και το απόγευμα δίδασκαν τους μαθητές τους ως ιδιαίτερο μάθημα στο σπίτι (με το ανάλογο μαύρο και αφορολόγητο αντίτιμο φυσικά). Η μικρή πόλη είχε γεμίσει φροντιστήρια και καθηγητές που έκαναν ιδιαίτερα. Ο μικρός είχε φτάσει πια 15 χρονών και έβγαλε το γυμνάσιο χωρίς κανένα ιδιαίτερο ή όχι φροντιστήριο σε οποιοδήποτε μάθημα και έφτασε πια στην 1η Λυκείου το 1999. Τα πράγματα γίνονταν σοβαρά! Οι καθηγητές αφού έβλεπαν ότι το φροντιστήριο δεν ήταν επιλογή για την οικογένεια, συνέχεια έλεγαν στο παιδί να παρατήσει το Ενιαίο Λύκειο και να πάει σε Τεχνικό. Τα Τεχνικά Λύκεια δυστυχώς υστερούσαν σε αίγλη από τα Ενιαία. Ο κόσμος τα είχε σε δεύτερη μοίρα και τους μαθητές τους ως υποδεέστερους των Ενιαίων, αν όχι ως διανοητά καθυστερημένους.. Ήξεραν οι καθηγητές βέβαια και τον μεγάλο γιο της οικογένειας που τέλειωσε το Λύκειο της περιοχής χωρίς να πληρώσει για να αγοράσει το 18 -19 των υπόλοιπων και πέρασε σε σχολή προτίμησής του από τους πρώτους και κοντά στο σπίτι του αφού δεν ήθελε να επιβαρύνει τα οικονομικά του σπιτιού κάνοντας “φοιτητική ζωή” (ενώ τα αγορασμένα 19άρια έμεναν έξω από τις πανελλήνιες εξετάσεις). Ο μικρός τελικά αναγκάστηκε να αλλάξει σχολείο αφού οι καθηγητές θα τον έκοβαν συνέχεια γιατί δεν τους πλήρωνε (αυτό ήταν το τοπικό σύστημα – ή κάνεις ιδιαίτερα και σου δίνουμε καλό βαθμό ή φεύγεις), οπότε και πήγε σε Τεχνικό Λύκειο. Ένα Τεχνικό όμως στο οποίο βασίλευε η αξιοκρατία, ο διευθυντής ήταν αυστηρός αλλά δίκαιος και ήξερε να διατηρεί την τάξη! Ένα νέο περιβάλλον κάποιες φορές κάνει καλό, αφού οι βαθμοί απογειώθηκαν, ο μικρός πια είχε γίνει έφηβος και σπούδαζε το αντικείμενο στο οποίο είχε κλίση και κατάφερε να τελειώσει την 3η τάξη Τεχνικού Λυκείου έχοντας πάρει έπαινο, αριστείο και τη Σημαία και εκτός αυτών μια εξειδίκευση που η κλασική (δήθεν) παιδεία του Ενιαίου ποτέ δε θα προσέφερε !! Αυτά έγιναν πίσω στο 2004.

Τα χρόνια πέρασαν με διάφορα άλλα γεγονότα ανάμεσα, με διάφορους άλλους σταθμούς στη ζωή της οικογενείας και του μικρού που ήταν έφηβος και μετά έγινε άνδρας. Επιπλέον εκπαίδευση στον τομέα της ειδικότητας του σε ΙΕΚ (όπου και εκεί συνεχίστηκαν οι άριστες επιδόσεις του με κρατικές υποτροφίες που ποτέ δεν ήρθαν στην ώρα τους). Μετά ακολούθησε ο Στρατός που έφερε άλλο άγχος και φτάνουμε στο σήμερα. Καλοκαίρι του 2011 ο άνδρας πια, έπρεπε να περάσει από το Δημοτικό σχολείο της περιοχής του, στο οποίο έζησε τα χειρότερα μαθητικά του χρόνια, στην πόλη που τώρα πια πηγαίνει αποκλειστικά και μόνο για να πάρει την αλληλογραφία, αφού αν και το τοπίο είναι όμορφο, οι άνθρωποι της περιοχής έχουν διαφθαρεί από το χρήμα των αγροτικών επιδοτήσεων που για χρόνια κέρδιζαν και έχασαν τη ψυχή τους κατά κάποιο τρόπο, πιστεύοντας πως η BMW ή το τζιπ με τα 4000 κυβικά, τους έκανε κάτι ανώτερο από απλούς ανθρώπους.. Στο σχολείο λοιπόν, είδε μια γνώριμη φυσιογνωμία από το άσχημο παρελθόν, που του ξύπνησε μια βαθιά απέχθεια. Η τότε “δασκάλα – εκπαιδευτικός”, τώρα πια ελέω του Πράσινου πατέρα της είχε γίνει διευθύντρια του σχολείου.. Ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος στο πιο σημαντικό πόστο. Το σχολείο, το εργοστάσιο παραγωγής γνώσεων και διάπλασης ορθών χαρακτήρων να το έχουν εμπιστευτεί στα χέρια του πιο άκυρου ανθρώπου που δυστυχώς είναι ακόμη κάτω των 50 ετών, κάτι που σημαίνει πως μέχρι τη συνταξιοδότηση θα περάσει πολλά χρόνια ως διευθυντής στον ίδιο της τον τόπο. Επιβάλλοντας τα δικά της, επιτυχημένα κατά εκείνη συστήματα διαπαιδαγώγησης των μαθητών. Επίσης, λόγω του ότι είναι διευθύντρια του Δημοτικού σχολείου είναι και διευθύντρια του τοπικού μουσείου, δηλαδή του αρχοντικού μιας παλιάς ευεργέτριας που έζησε πριν 90 χρόνια περίπου, δυστυχώς λοιπόν ανεβαίνει το κύρος της ξιπασμένης αυτής ύπαρξης. Δυστυχώς οι νέες γενιές μαθητών που θα φοιτήσουν σε αυτό το Δημοτικό, ίσως ζήσουν τις παλιές καταστάσεις που έζησαν οι μαθητές 20 χρόνια πριν περίπου.

Λένε κάποιοι ότι οι άνθρωποι αλλάζουν εκτός της εμφάνισης, και σε χαρακτήρα. Αυτό δεν είναι σωστό. Αλλάζει η ικανότητα τους να κρύβουν την πραγματική τους φύση. Ο καλός άνθρωπος πάντα καλός θα είναι. Ο κακός θα συνεχίσει να είναι κακός απλά θα μάθει να κρύβει την κακία του και να προσπαθεί να την παρουσιάσει ως καλοσύνη.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…

Στον τόπο μας είμαστε όλοι τόσο τρομερά αυτοδίδακτοι….

Γ. Σεφέρης


Είχα μέρες να δημοσιεύσω κάποιο άρθρο όχι γιατί βαρέθηκα αλλά γιατί πρίν απο 2 εβδομάδες περίπου ένας κεραυνός έκαψε ένα τμήμα των υπόγειων καλωδίων του τηλεφώνου και έτσι δεν μπορούσα να μπω στο internet. Όπως και να έχει το θέμα, η βλάβη επισκευάστηκε (έστω και αν άργησε) και έτσι είμαστε και πάλι μαζί!

Το θέμα με το οποίο διάλεξα να ασχοληθώ στο παρόν άρθρο έχει να κάνει με την εκπαίδευση στην Ελλάδα και κυρίως με την Τεχνική-Τεχνολογική Εκπαίδευση. Η Ελλάδα δυστυχώς υστερεί στον τεχνικό τομέα. Δεν δίνουμε τα απαραίτητα εφόδια στους νέους τεχνικούς οποιουδήποτε τομέα αλλά δεν υπάρχουν και οι σωστές υποδομές για την εκπαίδευση. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή απλά να αναφέρω ότι το δικό μου αντικείμενο δεξιοτήτων έχει να κάνει με την Πληροφορική και ότι αυτό συνεπάγεται( δίκτυα υπολογιστών, επισκευές ,εγκαταστάσεις προγραμμάτων κλπ). Είμαι δηλαδή τεχνικός.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι κάποιος δεν είναι μορφωμένος αν δεν ξέρει μια τέχνη και αυτό το θεωρώ πολύ σωστό γιατί λίγο ως πολύ η ειδίκευση σε ένα αντικείμενο είναι αρκετά χρήσιμη ακόμα και στην εποχή μας. Έχοντας λοιπόν τελειώσει τεχνικό λύκειο (και μετά ΙΕΚ) μπορώ να πω ότι έχω το πλεονέκτημα σε σχέση με κάποιον που έχει τελειώσει το απλό λύκειο της κλασικής παιδείας. Έχω διδαχθεί και εγώ Φυσική, Χημεία, Έκθεση-Έκφραση και Μαθηματικά αλλά επίσης έχω αποκτήσει κάποιες επιπλέον γνώσεις άρα λοιπόν είμαι πιο καταρτισμένος. Δεν θεωρώ όμως ότι έχω αποκτήσει όσες γνώσεις χρειάζονται για να βγω στην αγορά εργασίας και να είμαι πλήρως παραγωγικός και γι’αυτό ευθύνεται το σύστημα επιλογής των μαθητών ή φοιτητών. Θυμάμαι 6-7 χρόνια πίσω όντας πια στην πρώτη χρονιά του ΤΕΕ, ήμασταν 27 άτομα στην κατάσταση μαθητών. Οι 5-6 έλειπαν είτε τις 3 πρώτες ώρες ή τις τελευταίες. Οι υπόλοιποι 15 έρχονταν για να σκοτώσουν την ώρα τους. Φυσικά μέσα στους 15 αυτούς ήταν και κάποιες κοπέλες που έρχονταν στην πληροφορική επειδή η κομμωτική της Χαλκίδας τους έπεφτε μακριά. Μετά μέναμε άλλοι 5-6 που θέλαμε να μάθουμε κάτι. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ο καθηγητής δίδασκε και παρέδιδε την ύλη που έλεγε το υπουργείο προσαρμοσμένη στο «επίπεδο της τάξης», που πρακτικά σημαίνει ότι διδάσκουμε όσα μπορεί να καταλάβει το ευρύ κοινό. Από την άλλη ήμουν και εγώ που τα βιβλία μου τα έτρωγα κατά συνέπεια αποκτούσα απορίες που για να βρω λύση έπρεπε να ρωτήσω τους καθηγητές και έτσι περίμενα την κενή ώρα του διαλύματος για να κάνω τις ερωτήσεις μου. Ερωτήσεις που κάποιες φορές δοκίμασα να κάνω και στην τάξη αλλά λόγω χαμηλού επιπέδου έπεσαν στο κενό…. Τις ίδιες περίπου συνθήκες αντιμετώπισα και στο ΙΕΚ… Ερχόμαστε λοιπόν στη τωρινή κατάσταση που αν και έχω αριστεύσει με διακρίσεις στη μέχρι τώρα εκπαίδευσή μου βλέπω ότι έχω κενά γιατί δεν με δίδαξαν αυτά που έπρεπε και όπως έπρεπε.

Ο Τεχνικός πρέπει να γνωρίζει, να ξέρει! Αυτό είναι νόμος. Ένας τεχνικός πρέπει να είναι καταρτισμένος όσο το δυνατό καλύτερα στον τομέα του. Δυστυχώς με το παρόν σύστημα ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει τις γνώσεις που πρέπει κάποιος είναι είτε να μάθει σχεδόν από το μηδέν όταν βγει στην αγορά εργασίας, είτε να είναι αυτοδίδακτος…. Φανταστείτε πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε μια καλύτερη οργάνωση. Τι εννοώ με αυτό….

Θέλουν ορισμένα άτομα να γίνουν ηλεκτρονικοί για παράδειγμα. Πάνε και γράφονται στη σχολή. Με την εγγραφή θα έπρεπε να κάνουν και ένα ψυχομετρικό τέστ για να το κοιτάξουν μετά οι ψυχολόγοι-σύμβουλοι σπουδών και να δουν τις σκέψεις και τον χαρακτήρα του κάθε υποψήφιου σπουδαστή. Έτσι να μπορούν να τον κατατάξουν στο αντίστοιχο τμήμα. Το τμήμα δηλαδή αυτών που ενδιαφέρονται να μάθουν αλλά να πάνε και ένα βήμα παραπέρα(έχουν κάποια εφευρετικότητα) και το τμήμα αυτών που απλά πάνε για την αναβολή στράτευσης, για να σκοτώσουν την ώρα τους, έ και αν κάτσει να πάρουν και κανένα πτυχίο όλα καλά και άγια. Αντίστοιχα η ύλη που θα διδασκόταν στο κάθε τμήμα θα ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του τμήματος. Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα είχαμε κάνει ένα μεγάλο βήμα. Φανταστείτε πόσο παραγωγικοί θα ήμασταν σε εθνικό επίπεδο. Θα ήμασταν παραγωγικοί γιατί πολύ απλά θα είχε αυξηθεί το επίπεδο γνώσεων του καθένα. Ας πούμε για παράδειγμα ότι κάποιος που έχει τελειώσει τη σχολή και θέλει να δουλέψει σαν τεχνικός υπολογιστών πρέπει να ξέρει 10 πράγματα. Μόλις τέλειωνε τη σχολή θα ήξερε τα 8 και απλά θα μάθαινε τα άλλα 2 στην πράξη. Έτσι δεν θα έχανε χρόνο για να μορφωθεί αλλά θα παρήγαγε έργο από την πρώτη στιγμή.

Η κατάσταση που επικρατεί όμως είναι εντελώς διαφορετική. Βρήκα τυχαία το καλοκαίρι όταν πήγα 2 εκτυπωτές για φτιάξιμο, ένα γνωστό μου από το ΙΕΚ. Τον ρώτησα κάποια στιγμή που πιστεύει ότι έμαθε τα περισσότερα, στη σχολή ή στη δουλειά. Μου είπε «δεν υπάρχει σύγκριση φίλε, στη δουλειά έμαθα τα πιο πολλά!!!»

Εμ βέβαια όταν δείχνουμε μόνο μια φορά πως να περνάς ομοαξονικό καλώδιο ή ftp για να στήσεις ένα δίκτυο ή όταν σου δείχνουν πάλι μια φορά πώς να κάνεις διάγνωση βλαβών και να κατσαβιδιάζεις τον υπολογιστή για να κάνεις αναβάθμιση, τότε πώς να ξέρεις καλά αυτό που πρέπει. Όταν στα τελευταία μαθήματα του εξαμήνου έρχεται ο καθηγητής και σου λέει «Σήμερα θα μου κάνετε μια Μελέτη Προμέτρησης Υλικού» (αυτό σημαίνει τι συσκευές βάζουμε σε ένα δίκτυο και πόσο κοστίζουν) λογικό δεν είναι να κοιτάς με απορία αφού δεν σε έχουν διδάξει???

Εγώ ανάφερα την δική μου ειδικότητα ως επί το πλείστον αλλά τα ίδια προβλήματα υπάρχουν και σε άλλους τομείς. Τα ίδια μου έλεγε και ο Λευτέρης ένας φίλος θερμουδραυλικός-ψυκτικός που ήρθε το καλοκαίρι με τον πατέρα για να μας φτιάξει το aircondition( άλλο κεφάλαιο αυτό, θα γράψω σχετικά κάποια στιγμή). Αυτός πήγαινε σε ΙΕΚ σαν και εμένα για να μάθει το αντικείμενο του. Μου λέει «αν περίμενα από το ΙΕΚ , κάηκα! Δουλεύω τώρα με το πατέρα μου και τα μαθαίνω όλα με λεπτομέρεια και στην πράξη!» Ο πατέρας του παιδιού είναι 30 χρόνια στη δουλειά με μεγάλο πελατολόγιο.

Ένας καθηγητής που λόγω της συμπεριφοράς του δε μου είχε κάνει καλή εντύπωση, μου είπε κάτι και το κράτησα γιατί μετά κατάλαβα ότι ήταν πολύ σωστό. Είπε « Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια!» Σκεφτείτε πόσο σωστό είναι αυτό. Κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει αν δεν ξέρεις καθόλου να οδηγείς(παράδειγμα) αλλά όλοι θα σε κατηγορήσουν αν δεν ξέρεις να οδηγείς καλά και συνετά.

Αυτό το άρθρο ήταν αρκετά μεγάλο και ζητώ συγγνώμη αν σας κούρασα αλλά αυτή είναι η κατάσταση και δεν το βλέπω να αλλάζει! Όχι σύντομα τουλάχιστον!