Η ιστορία μας ξεκινάει πριν απο 19 χρόνια περίπου κάπου στην Αθήνα. Εκεί ζούσε μια τετραμελής οικογένεια που ο πατέρας ήταν στρατιωτικός η μητέρα μορφωμένη και εκείνη (με 2 ξένες γλώσσες και λογιστικά) αλλά απο όταν παντρεύτηκε και ύστερα επέλεξε να ασχοληθεί με τον νέο ρόλο της συζύγου και ύστερα με την ανατροφή των 2 παιδιών της οικογενείας. Οι 2 γονείς αποφάσισαν τα παιδιά να γραφτούν σε ιδιωτικό σχολείο κάπου στην Γκάτζα με καλή φήμη ώστε να έχουν μια σωστή εκπαίδευση και όχι την ελλειπή εκπαίδευση και κατα κάποιον τρόπο αλητεία που υπήρχε (και υπάρχει) σε αρκετά δημόσια σχολεία.. Τα παιδιά είχαν διαφορά ηλικίας 7 χρόνια μεταξύ τους. Ο μικρός τότε πήγαινε 2α Δημοτικού στο ιδιωτικό και ο μεγάλος 3η Γυμνασίου. Πρότυπο σχολείο τότε και στις αρχές του 90, τα 2 παιδιά έκαναν επιπλέον ώρες διδασκαλείας την εβδομάδα σε Αγγλικά (μικρές τάξεις δημοτικού) και Πληροφορική (για το Γυμνάσιο και Λύκειο). Ένα σχολείο με πολύ καλές υποδομές, με δίγλωσσες δασκάλες που φαινόταν η αγγλική προφορά τους όταν μιλούσαν. Ένα σχολείο στο οποίο δεν υπήρχε η ανάγκη για φροντιστήρια αφού η ύλη ήταν τόσο καλά οργανωμένη και οι ασκήσεις και το διάβασμα για την επόμενη ημέρα γίνονταν μετά το πέρας των μαθημάτων.
Το επάγγελμα του πατέρα ήταν αυτό το οποίο καθόριζε την οικογένεια, αφού υπήρχε ένα ομαλό αίσθημα πειθαρχίας στο σπίτι και αξιοκρατίας κάτι που εξασφάλιζε πως τα 2 παιδιά μεγαλώνοντας δεν θα αποκτούσαν παραβατική συμπεριφορά, θα σέβονταν τον κόπο του άλλου και θα γίνονταν χρήσιμοι για τους γύρω ανθρώπους. Ένα σύστημα διαπαιδαγώγησης το οποίο έδινε τις σωστές βάσεις και προετοίμαζε ένα νέο μέλος της κοινωνίας. Ήταν όμως και το επάγγελμα το οποίο καθόριζε της ζωή της οικογένειας. Το επάγγελμα του Στρατιωτικού περιλαμβάνει εκτός από τις εκάστοτε στερήσεις, και τις ανάλογες μεταθέσεις όπου έχει ανάγκες η υπηρεσία. Η μετάθεση δεν άργησε να έρθει για κάποια πόλη περίπου 60 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Τα μεταφορικά θα επιβάρυναν τον προυπολογισμό της οικογένειας οπότε η μόνη λύση ήταν να μετακομίσει όλη η οικογένεια σε μια πόλη κοντά στην νέα μετάθεση του πατέρα. Κατά συνέπεια έγιναν κάποιες αλλαγές, ένα νέο σπίτι νέα σχολεία για τα παιδιά και νέο περιβάλλον. Ο μικρός γράφτηκε στην 3η Δημοτικού και ο μεγάλος στην 1η Λυκείου. Δημόσια σχολεία.. Δηλαδή εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα εκπαίδευσης απο το καλό και πολιτισμένο ιδιωτικό σχολείο που είχαν μάθει. Ο μεγάλος αντιμετώπισε κάπως καλύτερες καταστάσεις, αλλά ο μικρός έπεσε κατευθείαν μέσα στη Ζούγκλα. Η κοινωνία μιας μικρής πολης σπάνια δέχεται κάτι καινούργιο.. Ένα νέο μέλος δεν αντιμετωπίζεται πάντα καλά, ιδιαίτερα όταν έχει ένα φυσικό χαρακτηριστικό το οποίο το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, ένα χαρακτηριστικό που δεν αγοράζεται και είτε το επιβάλλουν τα γονίδια είτε όχι, το ύψος. Ο μικρός από την πλευρά των συμμαθητών του βίωσε την αποξένωση, και κυρίως την κακή συμπεριφορά που περιελάμβανε σωματική βία (ξύλο και δαγκωματιές) και βρισιές προς εκείνον και την οικογένειά του (από Έλληνες όχι από παιδιά μεταναστών). Σταδιακά προσαρμόστηκε στο νέο περιβάλλον και έμαθε να αμύνεται χάρη στα μαθήματα πάλης που του έκανε ο πατέρας του. Βέβαια ακόμη και έτσι η όλη κατάσταση δεν έγινε ευχάριστη απλά είχε αρχίσει να γίνεται λιγότερο δυσάρεστη. Όταν έφτασε ο Δεκέμβρης και ξεκίνησαν οι βαθμολογίες τριμήνου, η μεγάλη αλλαγή στο περιβάλλον φάνηκε με αριθμούς. Από εκεί που ο μικρός είχε σε 1η και 2α Δημοτικού συνέχεια Α (Άριστος) είχε πέσει σε Γ και Δ με τη δασκάλα να κάνει παράπονα στους γονείς..
Δασκάλα… Κάποιοι άνθρωποι έχουν υπερεκτιμήσει τις ικανότητές τους και συνήθως αυτό συμβαίνει εις βάρος άλλων. Αυτό κυρίως συμβαίνει με τους εκπαιδευτικούς σε όλες τις βαθμίδες. Η δήθεν Δασκάλα λοιπόν δεν μπορούσε να καταλάβει και να αποδεχτεί το γεγονός ότι ο μικρός είχε αλλάξει σχολείο με διαφορετικό σύστημα εκπαίδευσης, είχε χάσει τους φίλους του, δεν του συμπεριφέρονταν καλά στο νέο σχολείο που πήγε και δεν του άρεσε το νέο περιβάλλον.. Αυτό είχε ως συνέπεια ο μικρός να μην κάνει τις εργασίες που τους έβαζε η δασκάλα σωστά και κάθε μέρα να τιμωρείται. Με ξύλο. Τα χαστούκια έπεφταν σε καθημερινή βάση όπως επίσης τα σπρωξίματα και τα μαλλιοτραβήγματα, και όλα αυτά μέσα και έξω από την τάξη. Αυτή η γυναίκα ήταν κόρη ενός κομματικού στελέχους (κομματόσκυλο της Πράσινη κατάρας) της περιοχής και αφού ο μπαμπάς της ήταν ο δυνατός της πόλης, κανένας γονιός δεν τολμούσε να πει τίποτα για εκείνη την ανεκδιήγητη δήθεν εκπαιδευτικό που θεωρούσε τον εαυτό της δασκάλα.. Όλοι οι γονείς όμως, σε κλειστές συγκεντρώσεις παραδέχονταν πως είχαν πρόβλημα από εκείνη γιατί έβγαζε αγράμματα παιδιά. Οι γονείς του μικρού σε μια συγκέντρωση με τη δασκάλα της έκαναν παράπονα γιατί ο γιος τους δεν ήξερε πως να κάνει διαίρεση και η δικαιολογία που εισέπραξαν από την “ειδικό” ήταν “Δεν χρειάζεται να προβληματίζεστε! Απο εδώ και πέρα τα παιδιά θα χρησιμοποιούν κομπιουτεράκια για τους υπολογισμούς!!!”, όταν όμως στην αριθμητική η δασκάλα σήκωνε επάνω τα παιδιά να κάνουν διάφορες πράξεις και έβλεπε ότι εκείνα δυσκολεύονταν, τότε κατά τη συνήθη πρακτική της τα χτυπούσε και τα έβριζε.. Ο ορισμός του Παραλογισμού και της Παράνοιας. Βέβαια υπήρχαν και οι φορές που τα παιδιά ησύχαζαν από αυτή την ψυχοπαθή.. Ήταν όταν έπαιρνε τα χάπια της που της έφερναν ύπνο και κοιμόταν την ώρα του μαθήματος στην έδρα, τότε ήταν ευλογημένη ώρα..
Τα χρόνια πέρασαν, ο μικρός τέλειωσε το Δημοτικό και πήγε στο Γυμνάσιο της περιοχής. Μικρή κλειστή πόλη, που όλοι ξέρουν όλους. Κάποιοι καθηγητές είχαν θησαυρίσει αφού το πρωί δίδασκαν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο και το απόγευμα δίδασκαν τους μαθητές τους ως ιδιαίτερο μάθημα στο σπίτι (με το ανάλογο μαύρο και αφορολόγητο αντίτιμο φυσικά). Η μικρή πόλη είχε γεμίσει φροντιστήρια και καθηγητές που έκαναν ιδιαίτερα. Ο μικρός είχε φτάσει πια 15 χρονών και έβγαλε το γυμνάσιο χωρίς κανένα ιδιαίτερο ή όχι φροντιστήριο σε οποιοδήποτε μάθημα και έφτασε πια στην 1η Λυκείου το 1999. Τα πράγματα γίνονταν σοβαρά! Οι καθηγητές αφού έβλεπαν ότι το φροντιστήριο δεν ήταν επιλογή για την οικογένεια, συνέχεια έλεγαν στο παιδί να παρατήσει το Ενιαίο Λύκειο και να πάει σε Τεχνικό. Τα Τεχνικά Λύκεια δυστυχώς υστερούσαν σε αίγλη από τα Ενιαία. Ο κόσμος τα είχε σε δεύτερη μοίρα και τους μαθητές τους ως υποδεέστερους των Ενιαίων, αν όχι ως διανοητά καθυστερημένους.. Ήξεραν οι καθηγητές βέβαια και τον μεγάλο γιο της οικογένειας που τέλειωσε το Λύκειο της περιοχής χωρίς να πληρώσει για να αγοράσει το 18 -19 των υπόλοιπων και πέρασε σε σχολή προτίμησής του από τους πρώτους και κοντά στο σπίτι του αφού δεν ήθελε να επιβαρύνει τα οικονομικά του σπιτιού κάνοντας “φοιτητική ζωή” (ενώ τα αγορασμένα 19άρια έμεναν έξω από τις πανελλήνιες εξετάσεις). Ο μικρός τελικά αναγκάστηκε να αλλάξει σχολείο αφού οι καθηγητές θα τον έκοβαν συνέχεια γιατί δεν τους πλήρωνε (αυτό ήταν το τοπικό σύστημα – ή κάνεις ιδιαίτερα και σου δίνουμε καλό βαθμό ή φεύγεις), οπότε και πήγε σε Τεχνικό Λύκειο. Ένα Τεχνικό όμως στο οποίο βασίλευε η αξιοκρατία, ο διευθυντής ήταν αυστηρός αλλά δίκαιος και ήξερε να διατηρεί την τάξη! Ένα νέο περιβάλλον κάποιες φορές κάνει καλό, αφού οι βαθμοί απογειώθηκαν, ο μικρός πια είχε γίνει έφηβος και σπούδαζε το αντικείμενο στο οποίο είχε κλίση και κατάφερε να τελειώσει την 3η τάξη Τεχνικού Λυκείου έχοντας πάρει έπαινο, αριστείο και τη Σημαία και εκτός αυτών μια εξειδίκευση που η κλασική (δήθεν) παιδεία του Ενιαίου ποτέ δε θα προσέφερε !! Αυτά έγιναν πίσω στο 2004.
Τα χρόνια πέρασαν με διάφορα άλλα γεγονότα ανάμεσα, με διάφορους άλλους σταθμούς στη ζωή της οικογενείας και του μικρού που ήταν έφηβος και μετά έγινε άνδρας. Επιπλέον εκπαίδευση στον τομέα της ειδικότητας του σε ΙΕΚ (όπου και εκεί συνεχίστηκαν οι άριστες επιδόσεις του με κρατικές υποτροφίες που ποτέ δεν ήρθαν στην ώρα τους). Μετά ακολούθησε ο Στρατός που έφερε άλλο άγχος και φτάνουμε στο σήμερα. Καλοκαίρι του 2011 ο άνδρας πια, έπρεπε να περάσει από το Δημοτικό σχολείο της περιοχής του, στο οποίο έζησε τα χειρότερα μαθητικά του χρόνια, στην πόλη που τώρα πια πηγαίνει αποκλειστικά και μόνο για να πάρει την αλληλογραφία, αφού αν και το τοπίο είναι όμορφο, οι άνθρωποι της περιοχής έχουν διαφθαρεί από το χρήμα των αγροτικών επιδοτήσεων που για χρόνια κέρδιζαν και έχασαν τη ψυχή τους κατά κάποιο τρόπο, πιστεύοντας πως η BMW ή το τζιπ με τα 4000 κυβικά, τους έκανε κάτι ανώτερο από απλούς ανθρώπους.. Στο σχολείο λοιπόν, είδε μια γνώριμη φυσιογνωμία από το άσχημο παρελθόν, που του ξύπνησε μια βαθιά απέχθεια. Η τότε “δασκάλα – εκπαιδευτικός”, τώρα πια ελέω του Πράσινου πατέρα της είχε γίνει διευθύντρια του σχολείου.. Ο πιο ακατάλληλος άνθρωπος στο πιο σημαντικό πόστο. Το σχολείο, το εργοστάσιο παραγωγής γνώσεων και διάπλασης ορθών χαρακτήρων να το έχουν εμπιστευτεί στα χέρια του πιο άκυρου ανθρώπου που δυστυχώς είναι ακόμη κάτω των 50 ετών, κάτι που σημαίνει πως μέχρι τη συνταξιοδότηση θα περάσει πολλά χρόνια ως διευθυντής στον ίδιο της τον τόπο. Επιβάλλοντας τα δικά της, επιτυχημένα κατά εκείνη συστήματα διαπαιδαγώγησης των μαθητών. Επίσης, λόγω του ότι είναι διευθύντρια του Δημοτικού σχολείου είναι και διευθύντρια του τοπικού μουσείου, δηλαδή του αρχοντικού μιας παλιάς ευεργέτριας που έζησε πριν 90 χρόνια περίπου, δυστυχώς λοιπόν ανεβαίνει το κύρος της ξιπασμένης αυτής ύπαρξης. Δυστυχώς οι νέες γενιές μαθητών που θα φοιτήσουν σε αυτό το Δημοτικό, ίσως ζήσουν τις παλιές καταστάσεις που έζησαν οι μαθητές 20 χρόνια πριν περίπου.
Λένε κάποιοι ότι οι άνθρωποι αλλάζουν εκτός της εμφάνισης, και σε χαρακτήρα. Αυτό δεν είναι σωστό. Αλλάζει η ικανότητα τους να κρύβουν την πραγματική τους φύση. Ο καλός άνθρωπος πάντα καλός θα είναι. Ο κακός θα συνεχίσει να είναι κακός απλά θα μάθει να κρύβει την κακία του και να προσπαθεί να την παρουσιάσει ως καλοσύνη.
